– Θα ανέβεις ψηλά πολύ ψηλά εσύ κάποια μέρα θα το δεις…

Έτσι μου είπε η γιαγιά μου στην ηλικία των δεκαπέντε μου χρόνων και εγώ αφελής τότε την πίστεψα άλλωστε γιαγιά μου ήταν… Ώριμη σε

ηλικία  κάτι ήξέρε περισσότερο από μένα…Πάντα οι μεγαλύτεροι

έχουν κάτι να σου προσφέρουν, αυτοί έζησαν καταστάσεις που κανείς άλλος νεότερος δεν βίωσε οι εμπειρίες που έζησαν είναι αμέτρητες.

Σήμερα βιώνω κάτι που λεγόταν ψηλά….

Αυτό το…

θα ανέβεις ψηλά,  είναι που σήμερα στην ηλικία των 28 μου χρόνων προσπαθώ να ξεπεράσω …

Προσπαθώ να ξεχάσω βασικά…

Γιατί η ψυχή μου πονάει…

Αιμορραγεί και  κάνω μια προσπάθεια να εντοπίσω που έκανα λάθος… Τι ήταν αυτό που κατάστρεψε τα πάντα και με άφησε με αισθήματα εγκατάλειψης και πόνου…

Τυχερός  που είσαι…

Εσύ είσαι στα ραδιόφωνα όλη μέρα, όλη Κύπρος σε ακούει…

Τι έχεις να φοβηθείς εσύ; Και από μισθό; Φαντάζομαι πόσα θα παίρνεις

Αυτά μου έλεγαν και εγώ από την μία θύμωνα με την αδιακρισία τους  και από την άλλη ένιωθα κολακευμένος…

Ότι κάποιος θα ήμουνα για να με αναγνωρίζουν έτσι οι άνθρωποι

Χαμογέλασα πικρά με την κατάντια μου….

Μα τι άλλο ήθελα για να καταλάβω ότι είμαστε ένα τίποτα …

Ότι σε τίποτα δεν διαφέρουμε είτε είμαστε άνθρωποι που μεταφέρουμε τα σκουπίδια είτε είμαστε άνθρωποι της τηλεόρασης του Ραδιόφωνου…. Φτωχοί ή πλούσιοι.

Η Δόξα δεν διαρκεί για πάντα, θυμήθηκα τότε αυτό που αναφέρετε στην Αγία Γραφή….

Όλοι εμείς είμαστε σαν τον ατμό που φαίνεται και μετά εξαφανίζετε

 

Και όμως δεν μπορώ να ξεχάσω όλη εκείνη την  ξεχωριστή Δόξα που είχε σαν τίμημα την σημερινή μου κατάντια….

Δύο χρόνια πάνε και είναι στιγμές που παρασύρομαι στους διαδρόμους τους μυαλού μου…

 

Εκείνη η αγάπη…

Η δήθεν αγάπη και τα λόγια τους…

Τα ψεύτικα λόγια τους…

Είσαι ο καλύτερος…

Δεν υπάρχει κανείς όμοιος σου …

Ξεχωρίζεις εσύ αγαπάς τον ακροατή σου και μία ζωή όλοι μας θα είμαστε εδώ μαζί σου να σε υποστηρίζουμε να σε στηρίζουμε ότι και αν συμβεί….

Πάλι γέλασα πικρά και κούνησα το κεφάλι μου θέλοντας έτσι να ξεφύγω από αυτό που με πληγώνει από αυτό που με αγχώνει δυο χρόνια τώρα…

Τι έγινε; Που πήγαν όλοι αυτοί που έλεγαν ότι είμαι ο καλύτερος με

αγαπάνε θα με υποστηρίζουν, θα με στηρίζουν ότι και αν μου συμβεί…

Γιατί το τηλέφωνο έπαψε στα ξαφνικά να χτυπά;

Μήπως… Μήπως  λέω, χάλασε ή είναι μια παρηγοριά προσπαθώντας

να δικαιολογήσω τα αδικαιολόγητα ;

Τι γελοίος που είμαι …

Την αλήθεια είναι που φοβάμαι;    Αυτήν την πραγματικότητα ή  μήπως

αυτή πονάει; Δεν είναι όμως καλύτερα να αντιμετωπίζεις την πικρή

σκληρή πραγματικότητα παρά να ζεις ένα ψέμα  θέλοντας έτσι να

κάνεις το δικό σου κόσμο, αγγελικά πλασμένο που αυτό δεν αγγίζει

καν την αλήθεια…

Ξεπέσαμε πολύ σαν άνθρωποι…

Έχουμε ξεπεράσει τον ίδιο μας τον εαυτό…

Θέλουμε να αποδείξουμε ότι είμαστε  κάτι, αλλά στην ουσία είμαστε ένα

τίποτα.

– Έλα Διαμαντή καλέ μου φίλε θέλω μια εξυπηρέτηση

–  Ότι θέλεις φίλε μου, απαντούσα εγώ με ζήλο

–   Ξέρεις… η κόρη της ανιψιάς μου έχει πρόβλημα υγείας, πρέπει να μεταφερθεί αμέσως στην Αγγλία για θεραπεία, λεφτά δεν υπάρχουν και όπως αντιλαμβάνεσαι…

– Μην συνεχίσεις φίλε μου, αύριο κιόλας θα βγάλουμε τις σχετικές άδειες και θα αρχίσουμε τον έρανο μέσω του ραδιοσταθμού.

– Δεν ξέρω πώς να σε ευχαριστήσω Διαμαντή, θα περάσω αύριο από

το γραφείο σου να φέρω όλα τα σχετικά χαρτιά …

Δεν πρόκειται ποτέ να το ξεχάσω φίλε μου, να ξέρεις ότι, πάντα θα είμαι

δίπλα σου ότι κι αν συμβεί.

Τότε το άκουα αδιάφορα…

Τώρα το θυμάμαι και πονώ όχι μόνο με

Αγνόησε,  αλλά δεν απαντούσε καν στα τηλεφωνήματα μου όταν εγώ

φεύγοντας από τον Ραδιοσταθμό χρειαζόμουν μια καλή κουβέντα για

τον θάνατο του πατέρα μου που ήταν και η αιτία να φύγω από τον

την συγκεκριμένη δουλειά.

 
– Έλειψες μέρες δεν μπορώ να σου δώσω πίσω το πρόγραμμα σου

Διαμαντή, με είχες αφήσει εκτεθειμένο, έτσι βρήκα μια καλή κοπέλα η

οποία δεν θα έχει  υποχρεώσεις απέναντι στην οικογένεια της για να

κάνει το πρόγραμμα σου.

Στην αρχή τον κοίταξα λες και δεν κατάλαβα καλά…

Τι μου λέει…

Σκέφτηκα, ο άνθρωπος…

Αντιλαμβάνεται τι μου λέει; Υποχρεώσεις;

– Είναι καθήκον μου να είμαι στο πλευρό του πατέρα μου όταν αυτός

Χαροπαλεύει, παρά να κάνω πρόγραμμα κύριε Χρυσοστόμου. Του πέταξα Νευρικά.

 

-Εδώ είναι δουλειά ξέρεις

– Και η οικογένεια είναι οικογένεια, θα έπρεπε μήπως να παρατήσω τον δικό μου άνθρωπο  που βρισκόταν στα τελευταία στάδια της ζωής του και να ερχόμουνα εγώ εδώ, να έβγαινα στον αέρα και να προσποιούμουν απλά, ότι τίποτα δεν συμβαίνει; Να παίξω θέατρο αυτό ήθελες;

– Αυτή δεν είναι η δουλειά μας;

Τον κοίταζα έκπληκτος αλλά μετά κατάλαβα ότι είχε δίκαιο…

Όσο και αν δεν μου άρεσε…

Αυτή ήταν η πραγματικότητα ο τηλεοπτικός άνθρωπος…

Ο άνθρωπος της ραδιοφωνίας…

Είναι όντως ένας ηθοποιός…

Εδώ καταντήσαμε όλοι ηθοποιοί και όχι δεν θα ήταν αυτοί που κρύβονται πίσω από ένα μικρόφωνο ή πίσω από μια κάμερα.

Σήμερα…

Δύο χρόνια μετά… Προσπαθώ να βιώσω το σήμερα …

προσπαθώ να ξεχάσω όλα αυτά που με πλήγωσαν, όλα αυτά που πέρασαν και έφυγαν με πόνο…

Δεν τα ξεχνάς εντελώς…

Όχι αυτό είναι αδύνατο είναι μέσα στην ψυχή μου καλά κρατημένα τίποτα δεν μπορεί να τα φύγει από κει…

Ένα πράγμα ανακάλυψα μέσα σε αυτά τα δύο χρόνια…

Ότι το τίμημα της Δόξας είναι πολύ μεγάλο και πολύ σκληρό…

Πονάς πολύ….

Και όταν πονάς…

Πονάς μόνος…

Κανείς δεν είναι γύρω να σου κρατήσει το χέρι, να σου πει έστω, μια καλή κουβέντα.

Κοίταξα το τηλέφωνο …

Αυτό σιωπηλό όπως πάντα, προχώρησα προς το τζάμι, έξω έβρεχε ενώ μία γάτα γρατζουνούσε το τζάμι θέλοντας να μπει μέσα κι εγώ  δεν δίστασα, της άνοιξα και την πήρα στην αγκαλιά μου χαϊδεύοντας έτσι την γκρίζα της γούνα, κατευθύνθηκα στην κουζίνα για να της βάλω γάλα να πιει.

Βλέποντας την πόσο λαίμαργα έπινε το γάλα της θυμήθηκα τη φράση

 

<< Αγάπησα τα ζώα όταν  γνώρισα τους ανθρώπους >>

Χαμογέλασα γιατί συμφώνησα αμέσως στη σκέψη αυτή.

 

Η γάτα έτριβε με μανία τη γούνα της στα πόδια μου και εγώ την σήκωσα και  πάλι στην αγκαλιά μου.

– Δόξα…

Τι είναι η Δόξα;

Ένα άπιαστο όνειρο που δεν διαρκεί για πάντα…

Ψιθύρισα και απομακρύνθηκα προς το τζάκι θέλοντας έτσι να ζεστάνω την γάτα.

Comments

comments

Προηγούμενο άρθροΥγιεινές Μπάρες με Βρώμη
Επόμενο άρθροΠρόληψη Παιδικής Παχυσαρκίας
Βαλέριας Βαλέριου
Γεννήθηκε στην Λεμεσό. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής, αγιογραφίας καθώς και σεμινάρια Δημοσιογραφίας. Συνεργάστηκε με την εφημερίδα τα Νέα. Στην συνέχεια μπαίνει στο χώρο της ραδιοφωνίας. Έχει ασχοληθεί με την παραγωγή μουσικών προγραμμάτων αλλά πολύ κυρίως με την παραγωγή και παρουσίαση ενημερωτικών εκπομπών καθώς και προγράμματα, συνεντεύξεων μέσα από τον Πολιτικό, κοινωνικό, ιατρικό, θρησκευτικό αλλά και πολιτιστικό χώρο. Διαβάστε Περισσότερα.