Δεν ξέρω τι μ΄έπιασε κι έφερα το μυαλό μου όλα εκεινα που έζησα …

Δεν το θέλω άλλα σαν όμορφη γατούλα που είμαι κουβαλάω και γω τις δικές μου μνήμες…

Ούτε καν θυμάμαι πως βρέθηκα σ΄ένα σπιτικό με Άγγλους δίποδους γονείς…

Όχι μόνο εγώ αλλά και η αδερφή μου η Twinnie …

Εγώ κλειστός χαρακτήρας που τα κρατούσα όλα μέσα μου ίσως για αυτό ήμουν και παραμένω χοντρούλα και η αδερφή μου η Twinnie,  μια λεπτή γατούλα, όχι τόσο όμορφη όσο είμαι εγώ αλλά αυτή ήταν και  κοινωνική και χαδιάρα.

Ήθελε πάντα να έχει την προσοχή των δίποδων γονιών μου και αυτό εμένα προσωπικά μ΄εκνεύριζε αφάνταστα.

‘Εκανε τα δικά της νάζια και οι δίποδοι γονείς μου πετούσαν απο χαρά…

Εγώ να προσπαθώ  να τραβήξω την προσοχή τους και όταν το κατόρθωνα έμπαινε πάντα μπροστά αυτή η αδερφή μου και γω,  να μένω μόνη,  να κοιτάω τα χάδια και τις αγκαλιές που της πρόσφεραν…

Με πονούσε αυτο…

Δεν λέω πως δεν με αγαπούσαν απλά εγώ ήμουν αληθινή χοντρή γατούλα..

Δεν ήξερα να κρύβομαι πίσω απο μια πατούσα όπως την αδερφή μου..

Τώρα θα μου πείτε πως να κρυφτώ αφού ήμουν και παραμένω χοντρούλα,

όμως, όπως ένιωθα έτσι και συμπεριφερόμουν…

Ο καιρός περνούσε και καθώς έγινα 4,5 χρονων …

Μια μέρα οι γονείς μου αποφάσισαν να φύγουν απο την Κύπρο…

Η αδερφή μου η Twinnie να  πετάει απο χαρά και γω να σκέφτομαι την διαδικασία του ταξιδιού…

Δεν ήθελα να πάω στην Αγγλία, εγώ αγαπούσα πολύ την Κύπρο μας, όταν το έλεγα στην αδερφή μου αυτή χαμογελούσε ύπουλα, τότε θυμάμαι ότι σκέφτηκα πως  ήθελε και πάλι να παίξει μαζί μου όπως πάντα άλλωστε.

Οι ψύθιροι στο σπίτι έδιναν και έπαιρναν…

Δεν ήξερα τι να υποθέσω…

Κάποιες φορές εκείνο το διάστημα, η μαμά μου και ο μπαμπάς μου μ΄έπαιρναν αγκαλιά και στα μάτια τους έβλεπα δάκρυα αλλα δεν μου έλεγαν κάτι, ακόμη και τότε λοιπόν, η αδερφή μου τους τραβούσε απο τα παντελόνια και τα φουστάνια ώστε να τραβήξει την προσοχή τους…

Babe έτσι μ΄έλεγαν τότε οι Αγγλοι γονείς μου γιατί πραγματικά ήμουν ένα στρουμπουλό γατίσιο μωρό και να μην ξεχάσω να σας αναφέρω ακόμη ότι ήμουν και είμαι μια πανέμορφη γάτα…

Ορίστε…

Έχω φέρει στο μυαλό μου όλα αυτά που πέρασα και η ουρίτσα μου άρχισε πάλι να τρέμει…

Πρέπει όμως να σας πω αυτά που έζησα,  να με γνωρίσουν αυτοί που δεν με ξέρουν να δουν και την δικιά μου ιστορία και να καταλάβουν επιτέλους, πως τα ζωάκια, έχουν αισθήματα, νιώθουν και αγαπούν…

Ας πάρω μια βαθιά ανάσα και ας συνεχίσω αυτό που ξεκίνησα να σας λέω…

Δεν μου είναι εύκολο αλλά πιστεύω πως θα τα καταφέρω…

Εκείνο το καιρό οι δίποδοι γονείς μου μιλούσαν με τον κτηνίατρο μας τον Μάριο Τόρνου, ήταν ένας ψηλός μελαχρινος, κοινωνικός τύπος.

Τους ανέφερε ότι υπήρχε μία πανσιόν για γάτες, βελούδινες πατούσες την έλεγαν,  όπου η Twinnie θα μπορούσε να φιλοξενηθεί για ένα μήνα περίπου μέχρι να βγουν τα χαρτιά της για να ταξιδέψει.

Εγώ δεν αναφέρθηκα ποτέ στην κουβέντα τους και πραγματικά απόρησα γιατί, ενώ η αδερφή μου που και που έσκαγε ενα χαμογέλο που κάθε άλλο απο φυσικό μου φάνηκε.

Τι σκάρωνε άραγε;

Χμ…

Η μαμά και ο μπαμπάς μίλησαν τηλεφωνικά με την Ελενίτσα των βελούδινων πατούσων ώστε να γίνει διευθέτηση της παραλαβής της αδερφής μου απο τον γιατρό μου προς την πανσιόν αυτή.

Πάλι εγώ δεν αναφέρθηκα στην κουβέντα τους, πουθενά λες και ήμουν αόρατη…

Οι μέρες πλησίαζαν …

Ήταν 10 Δεκεμβρίου …

Ήταν αυτή η μέρα όπου οι βελούδινες πατούσες θα έπαιρναν στην πανσιόν τους την αδερφή μου, εγώ όμως…

Τι θα απογινόμουν; Γιατί με μετέφεραν και μένα μαζί στον γιατρό μας;

Όλα περίεργα μου φαίνονταν…

Αισθανόμουν κάπως περίεργα…

Ένα κακό προαίσθημα έκανε την εμφάνιση του και δεν με άφηνε να ηρεμήσω…

Η καρδούλα μου χτυπούσε σαν τρελή…

Στο σπίτι πριν με πάρουν στον γιατρό μας όπου από εκεί θα συναντούσαμε τις βελούδινες πατούσες για να παραλάβουν την αδερφή μου, η μαμά και ο μπαμπάς δεν με άφηναν απο την αγκαλιά τους, εκλαιγαν…

Μήπως είχα κάποια ασθένεια και θα έφευγα απο αυτόν τον κόσμο;

Τι κακό θα μπορούσε να ήταν αυτο;

Ένιωθα φυλακισμένη μέσα στο ίδιο μου το σώμα…

Πω πω…

Η καρδιά μου χτυπούσε τόσο ρυθμικά που πολύ άνετα θα μπορούσε κάποιος να γράψει ένα μουσική…

Ορίστε, μιλάω σαν την Βαλέρια μου, μ΄εκανε και μένα ν΄αγαπήσω την μουσική και δεν ξέρω τι λεω…

Χμ ας επιστρέψω σε αυτό που σας έλεγα πριν…

Τελικά δεν είναι εύκολο να είσαι γάτα…

Δεν μπορούσα να διαχειριστώ όλο αυτό που ζούσα…

Να μην ξέρω τι θα μπορούσε να μου συμβεί και που ακριβώς θα βρισκόμουν μετά απο την επίσκεψη στον γιατρό μου…

Δεν γνώριζα ότι εκείνη τη μέρα θα γινόταν και η μεγαλύτερη αλλαγή στην ζωή μου οτι δηλαδή, θ΄άνοιγα κάποιο άλλο κεφάλαιο …

Τώρα θα μου πείτε πως γάτα είμαι, συμφωνώ αλλά ακόμη και οι γάτες περνάνε πολλά,  μην ξεχνάτε και τον Ρορούλη τον Ολλανδόγατο των β. πατούσων η ιστορία του είναι γνωστή…

Θυμάμαι πως βρέθηκα στο γραφείο του γιατρού μου, εγώ στο κλουβάκι μεταφοράς και η αδερφή μου στο άλλο κλουβάκι μεταφοράς…

Ο γιατρός μου να μιλάει με τους δίποδους γονείς μου και αυτοί  να του μιλούν για ευθανασία.

Στην αρχή δεν κατάλαβα καλά….

Άκουσα τον γιατρό μου να λέει πως δεν κάνει ευθανασία σε ζωάκια που έχουν την υγεία τους.

Και αυτοί να του λένε πως εκεί έξω αν μείνω κινδυνεύω με κακοποίση απο ορισμένους που θέλουν να λέγονται άνθρωποι…

Ο γιατρός μου όμως επέμενε πως δεν θα έκανε κάτι τέτοιο…

Τα ‘εχασα εντελώς…

Τότε κατάλαβα πως η ευθανασία αφορούσε έμενα την χοντρούλα…

Τα μάτια μου ποτάμι…

Έκλαιγα στην κυριολεξία και όποιος έχει δει αυτές τις φωτογραφίες εκείνης της μέρας θα δει πως εγω η χοντρούλα δεν λέω ψέματα.

Δεν ήμουν χαζή ούτε και υπήρξα ποτέ…

Η ευθανασία αφορούσε εμένα κι έπρεπε να βρω την δύναμη να την δω στα μάτια αλλά περισσότερο έπρεπε να βρω την δύναμη και να κατανοήσω πως αυτούς που νόμιζα ότι με θεωρούσαν  μέλος της οικογένειας τους,  με πρόδωσαν…

Η προσφορά μου που πηγε;

Τους έδωσα ψυχή, νιαουρίσματα χαράς, στήριξης, νάζια και αγάπη…

Τους έπιανα κατσαρίδες όταν η δίποδη μαμά μου τσίριζε απο φόβο….

Έτσι εύκολα πετάς το ίδιο σου το γατί που σε εμπιστεύτηκε και σου χάρισε τις πιο όμορφες στιγμές ζωής;

Δεν με νοιάζει αν θεωρείτε εσεις ότι θα ήμουν καλύτερα νεκρή σαν γάτα παρά να είμαι εκεί εξω ζωντανή , μπορούσα να είχα μια ευκαιρία να επιβιώσω έστω και αν δεν έζησα ποτέ εκεί εξω…

Μπορεί να έβρισκα τον άνθρωπο μου όσο πληγωμένη και αν ήμουν…

Οχι δεν γίνεται αυτό…

Είναι ένας εφιάλτης…

Πονάω και τώρα που το σκέφτομαι…

Είναι μια ανοιχτή πληγή που δεν κλείνει με τίποτα, βρίσκεται στην γωνία της ψυχής μου και μου θυμίζει τ΄άσχημα..

Οι βελούδινες πατούσες έφτασαν στον γιατρό μας…

Η Ελενίτσα σημείωνε όλες τις πληροφορίες που αφορούσαν την αδερφή μου την Twinnie δηλαδή τι φαγητό τρώει, πως είναι σαν χαρακτήρας, τι ιατρικό ιστορικό έχει και όχι μόνο…

Εγώ δεν ήμουνα εκεί παράμενα στο γραφείο άλλα μπορούσα ν΄ακούσω τι έλεγαν έστω και αν μέσα μου αυτό που ένιωθα ήταν η προδοσία….

Σε κάποια στιγμή, αναφέρθηκε η Babe, δηλαδή εγώ…

Η Ελενίτσα ξαφνιάστηκε…

Ρώτησε αν είχαν μόνο την Twinnie για γάτα και της απάντησαν πως έφεραν στον γιατρό και μενα την χοντρούλα για να μου γίνει ευθανασία.

Ένας πάγος έγινε τότε στον χώρο…

Η δίποδη μαμά μου τότε της είπε πως στην Αγγλια προτιμούν να κάνουν ευθανασία στα ζώα παρά να είναι εκεί έξω και κάποιος ανεγκέφαλος να τα βρει και να τα κακοποιησει….

Ξαφνικά άκουσα την Βαλέρια μου να λέει…

Αν και δεν την γνώριζα τότε…

Θα την πάρουμε εμείς τότε…

Και η Ελενίτσα να συμπληρώνει…

Ναι βέβαια θα την πάρουμε εμείς

Άκουσα τα τσιρίσματα χαράς της μαμάς μου, σηκώθηκε απο την καρέκλα και αγκάλιασε συγκινημένη την Ελενίτσα κλαίγοντας…

Εγώ φοβισμένη ν΄ακούω όλα αυτά και να περνάνε χίλιες διαδρομές ζωής απο το μυαλό μου…

Ποιες είναι αυτές που με παίρνουν χωρίς καν να μπουν στον κόπο να με γνωρίσουν;

Μήπως ήταν δίποδα του υποκόσμου  και θα μου έβαζαν το μαχαίρι στην ουρά;

Μήπως ήταν συλλέκτριες ουρών;

Έτρεμα και μόνο στην σκέψη να μου κόψουν την κοντή μου παρδαλή  ουρίτσα..

Μήπως μάζευαν γάτες έτσι για πλάκα ;

Μήπως δεν είχαν τι να κάνουν και ήθελαν απλά να παίξουν μαζί μου και να με πετάξουν μετά στον δρόμο;

To Παράπονο της χοντρούλας | Βαλέριας Βαλέριου | Anthia.net

Ανατρίχιασα και μόνο στην σκέψη…

Λίγο μετά βρέθηκα σε αυτό το μεγάλο τραπέζι εξέτασης…

Ήταν η πρώτη μου επαφή με τις βελούδινες πατούσες…

Θα μου έκαναν εμβόλιο…

Με την έξοδο μου απο το κλουβάκι μεταφοράς μου για την διαδιακασία της εξέτασης αντίκρυσα μπροστά μου μια ψηλή δίποδη που ήταν όλο χαμόγελο, οπως θα έχετε καταλάβει πρόκειται για την Ελενίτσα, αλλά πιάστηκε το σβέρκο μου όταν σήκωσα το κεφάλι μου να την κοιτάξω, ενώ δίπλα της στεκόταν μια τύπισσα με κάτι μαλλιά, που να σας λέω…

Σαν θάμνος έμοιαζε  και θυμάμαι πως έκανα την σκέψη πως οι θάμνοι δεν κυκλοφορούν αυτή πως κυκλοφορά;

Είχε ένα ξινό ύφος αυτή και σκέφτηκα πως δεν θα τα πάμε καθόλου καλά…

Με το που με είδε χαμογέλασε και είπε…

Τι όμορφη που ειναι…

Ουαοοοο σκέφτηκα…

Έκανα λάθος για το ξινό της ύφος,  ναι αυτή ήταν η Βαλέρια …

Η μαμά μου ενημέρωσε τον γιατρό μας όλο χαρά  ότι οι βελούδινες πατούσες θα με υιοθετούσαν και αυτό έκανε τον γιατρό μου να χαμογελάσει ο οποίος δήλωσε με σιγουριά…

Το ήξερα….

Ακολούθησαν οι αποχαιιρετισμοί…

Η μαμά και  ο μπαμπάς να με αγκαλιάζουν με δάκρυα και γω να θέλω να επιστρέψω στο κλουβάκι μου γιατί εκεί μόνο ένιωθα ασφάλεια αυτές τις δύσκολες ώρες της προδοσίας…

Η προίκα μου; Το εμβόλιο μου κι ένα άσπρο σεντονάκι…

Πήραμε τον δρόμο για τις βελούδινες πατούσες, στο άλλο κλουβάκι και  η αδερφή μου όπου θα έμενε και αυτή εκεί μόνο για ένα μήνα και μετά θα πετούσε για την Αγγλία όπου θα συναντούσε τους δίποδους γονείς μας.

Εγώ να  νιώθω ότι δεν ανήκω πουθενά και η προδοσία να συνοδεύει την χοντρή μου όμορφη καρδούλα …

Μέσα στο αμάξι η Βαλέρια και η Ελενίτσα να κουβεντιάζουν και να λένε για το πόσο όμορφη είμαι και γω να παίρνω τα πάνω μου …

Όλο έλεγαν κι έλεγαν κι έκανα την σκέψη πως τα Κύπρια δίποδα μιλάνε παρα πολύ, αντε να δούμε πως θα τις αντέξω, θα είμαι συνεχώς μ΄ενα πονοκέφαλο, σκέφτηκα.

Δεν τους άρεσε όμως τ΄όνομα μου κι έλεγαν ότι θα το άλλαζαν…

Η αλήθεια είναι πως ούτε και σε μένα άρεσε.

Φτάσαμε στις β. πατούσες…

Πολλά γατιά ήταν γύρω…

Εμείς πήραμε το μεγαλύτερο δωμάτιο αφού ήμασταν δυο στον αριθμό μέχρι να έρθει η μέρα που η αδερφή μου θα έφευγε απο την πανσιόν και θα συναντούσε στην Αγγλία,  τους δίποδους γονείς μου…

Η ζωή μου άλλαζε και δεν ήξερα αν αυτό θα το ήθελα γιατί το άγνωστο είναι ένα μυστήριο…

Δεν ξέρεις τι μπορεί να σου φέρει το επόμενο άγνωστο αύριο…

Οι μέρες περνούσαν…

Εγώ να κρύβομαι συνεχώς και μόνο η αδερφή μου να δίνει την δικιά της παράσταση στο θέατρο της ίδιας της ζωής….

Θυμάμαι πως τότε γνώρισα και εναν μικρούλη κόκκινο γατούλη ζωηρός και χαδιάρης,  ναι όσο περίεργο κι αν σας ακούγεται ήταν ο Ρορούλης, αυτός ο γκρινιάρης που σαν μικρός τοτε έπαιζε ασταμάτητα με τον καλό του φίλο τον Ρώσο, τον γνωστό Αλπέρτο…

Πόσο αγαπημένα ήταν τα δυο τούς αλήθεια…

Σκεφτόμουν πως αυτοί οι δύο τα έλεγαν αφού ο ένας ήταν Ολλανδός και ο άλλος Ρώσος τι γλώσσα μιλούσαν άραγε για να συνεννοηθούν; Κι  όμως μια χαρά τα έβρισκαν μεταξύ τους. Μάλλον η Νιάου γλώσσα, μία ήταν αυτό κατάλαβα στην πορεία …

Μου έπαιρναν τ΄αυτιά με τα παιχνίδια τους αλλά σιγά σιγά άρχιζα να συνηθίζω στην ιδέα…

Η αδερφή μου να επιδιώκει τα χάδια της ψηλής Ελενίτσας και γω να συνεχίζω να  κρύβομαι έστω και αν προσπαθούσε να με καλοπιάσει με ψητό κοτοπουλάκι, άλλωστε είναι γνωστό ότι η Ελενίτσα είναι αυτή που φροντίζει πάντα για την διατροφή όλων των γατιών των Βελούδινων πατουσών.

Η  Twinnie με την σειρά της,  τα ήθελε όλα δικά της και αυτό εμένα πάντα μ΄εκνεύριζε…

Ήθελε να είναι η ηρωίδα κάποιου έργου όπου θα υπόγραφε μετά τα πατουσο-αυτόγραφα της…

Σιγά το γατο-πρόσωπο….

Κάποια στιγμή κι ενώ οι μέρες περνούσαν ήρθε η Βαλέρια επεδίωξε να μου προσφέρει τα χάδια της και γω αφέθηκα, ναι τα ήθελα τα χάδια τα είχα ανάγκη και απο την άλλη είχα μία ιδιαίτερη αδυναμία σε αυτήν την ξινή την Βαλέρια.

Ξαφνικά εκεί που δεχόμουν τα χάδια της, μπαίνει μπροστά μου η Twinnie , δεν άντεξα, μπορεί να ακουστεί κακία αλλά το έκανα, άπλωσα την πατούσα μου και της έδωσα μία όπου την αναποδογύρισα.

Σιγά που θα την άφηνα, στο κάτω κάτω αυτή θα έφευγε ενώ εγώ θα έμενα, τόσο δύσκολο είναι να καταλάβει ότι αυτή είχε την σημασία και την αγάπη των δίποδων γονιών μας ενώ εγώ δεν είχα τίποτα;

Εμένα επέλεξαν να με κάνουν ευθανασία ενώ αυτήν επέλεξαν να την κρατήσουν στην ζωή και όλα αυτά επειδή ήμουν χοντρή; Δεν ήμουν τόσο αγαπησιάρα όπως αυτή; Γιατί; Ψυχούλα δεν είχα; Πονάω και πάλι που το σκέφτομαι…

Έπρεπε να παλέψω όλο αυτό το καιρό μέσα μου δεχτώ την επιλογή τους αλλά δεν δεχόμουν με τίποτα και είναι ένα πρόβλημα που δεν θα ξεπεράσω ποτέ…

Είναι ένα τεράστιο παράπονο που μου τρώει την ουρά αλλά και τα μουστάκια…

Δεν λέω ότι έφταιγε η αδερφή μου ιδιαίτερα αλλά έπρεπε να σταθεί στο ύψος της ουράς της και να πει πως δεν ήταν σωστό όλο αυτό που γινόταν, έπρεπε να τους απειλήσει πως αν η ΒΑΒΕ  δηλαδή εγώ, δεν μ΄επαιρναν μαζί τους στην Αγγλία τότε δεν θα ερχόταν ούτε και αυτή.

Ναι σιγά μην έχανε την προσοχή τους, άλλωστε το πεδίο θα ήταν ελεύθερο για αυτήν εντελώς και στην κυριολεξία αν προτιμάτε…

Θυμάμαι την Βαλέρια να μου βάζει το λευκό μου σεντονάκι που άφησαν ως προίκα οι διποδοι γονείς μου, στο καλάθι μου και γω πάνω στα νεύρα μου να το κατούραω..

Οχι που θα το άφηνα…

Ήταν ένα μέρος της εκδίκησης μου αυτό και το ευχαριστήθηκα …

Επιτέλους ήρθε η μέρα να φύγει η Twinnie…

Την αγνόησα εντελώς, αυτή με κοίταξε μ΄ενα υφάκι ντιβας…

Σιγά το γατίσιο πρόσωπο δηλαδή…

Και με το που έφυγε εγω; Εγώ απλά αφέθηκα….

Η Βαλέρια, μου έδωσε τ΄ονομα Jessabelle…

Το αγάπησα αμέσως, ήταν το ιδανικό όνομα για μένα…

Τίποτα δεν θύμιζε πια την παλιά μου ζωή…

Στην αρχή οι δίποδοι Αγγλοι γονείς μου ήθελαν φωτογραφίες μου και αυτό

έγινε, οι β. πατούσες τους έστελναν δικές μου φωτογραφιές κι έβλεπαν πόσο όμορφα περνούσα κι αυτοί με την σειρά τους έστελναν φωτογραφίες της ξινής της αδερφής μου, η Ελενίτσα,  μου τις έδειχνε και γω δεν νοιαζόμουν να σας πω την αλήθεια, ήξερα άλλωστε ότι την αγαπούσαν πολύ δεν ήθελα να πληγώνομαι άλλο, όλο αυτό όμως  δεν κράτησε πολύ, κάποια στιγμή σταμάτησε κι εδω και χρόνια δεν έχω κανένα νέο τους…

Εγω; Εγώ ενιωθα ήδη την πανσιόν δικιά μου…

Μια χαρά είχα προσαρμοστεί με την νέα μου ζωή…

Μου αρέσει αυτό που βιώνω εδω αν και δεν μου άρεσει να ζω με πολλά γατιά αλλά ξέρω πως είμαι στη ζωή, δεν μου έγινε καμία ευθανασία κι έχω αποκτήσει δικαίωμα στην ίδια την ζωή…

Στην συνέχεια;

Έκανα αμέτρητες βόλτες σε όλους τους χώρους και κάθε μέρα να κάνω στενή παρέα με την Βαλέρια που έρχοταν απο το πρωί για την γενική καθαριότητα.

Έμαθα μαζι της για την μουσική γιατί χωρίς αυτήν δεν έκανε τίποτα…

Βασικά αυτή ζούσε για την μουσική…

Είναι η έκφραση το είναι της και μπορώ να την καταλάβω…

Και μία υπέροχη μέρα,  εκεί που καθόμουν στο καλάθι μου τα ματάκια μου τι βλέπουν;

Ουαοοοο…

Ψηλός, φουντωτός, ξανθός, ελκυστικός και μοναδικός…

Ήταν Ολλανδόγατος στην καταγωγή…

Πίντο τον φώναζε ο μπαμπάς του και γω καταπια την ουρά μου…

Έβλεπα καλα; Τι ομορφιά ήταν αυτή;

Τι γατο-αγόραρος είναι αυτός;

Τι μάτια, τι μουστάκια τι ουρά…

Σύντομα γνωριστήκαμε,  ενώ ερχόταν τακτικά στην πανσιόν όπου έμενε για μέρες…

Τα καλάθια μας δίπλα, δίπλα και να κάνουμε παρέα…

Όποτε με κοίταζε τα έχανα…

‘Οποτε η Βαλέρια έβαζε μια slow μουσική εγώ γινόμουν ένα μαζί του…

Ήθελα τόσο πολυ να ενώσουμε τα μουστάκια μας αλλά ήταν δύσκολο…

Του άρεσω πολύ το ξέρω…

Του μίλησα και για γάμο αλλά μου έκανε και τον δύσκολο ενώ βλέπω στο βλέμμα του αυτόν τον μοναδικό γατίσιο έρωτα του…

Μου κάνε δωράκια ποντίκια παιχνίδια και σαύρες  που βρήκε έξω στον κήπο αλλά καμία κουβέντα για τους δυο μας…

Μάλλον φοβάται τις ευθύνες άλλωστε δεν είναι όλοι για γάμο…

Ένας γάμος έχει να κάνει μ΄ένα συνεχόμενο κυνήγι …

Ποντίκια, σαύρες, κατσαριδάκια, ακριδάκια και όχι μόνο…

Απλά τα δίποδα πρέπει να καταλάβουν ότι οι γάτες κυνηγούν όχι για να φάνε αλλά κυνηγούν γενικά οτιδήποτε βρίσκεται σε κίνηση, αυτό να το ξεκαθαρίσω γιατί ορισμένα δίποδα πιστεύουν πως πρέπει η γάτα να μένει νηστική για να πιάνει αυτά που  ενοχλούν βασικά τα ίδια τα δίποδα, ακόμη και τα αθώα τα φιδάκια, δεν είναι όμως, καθόλου έτσι. Το κυνήγι εμάς τις γάτες μας βοηθά να είμαστε ενεργητικές και δυναμικές…

Τώρα, για το ψηλό, ξανθό, φουντωτό μου αγόρι;

Έχω πληγωθεί  αλλά μου φτάνει που τον έχω γύρω αφού τον παράτησε ο Ολλανδός μπαμπάς του και μένει και αυτός εδώ στις β. πατούσες.

Σήμερα, μετά απο 4,5   σχεδόν χρόνια που μένω στις βελούδινες πατούσες, είμαι μια διάσημη γατούλα…

Ναι δεν κάνω πλάκα..

Στις βελούδινες πατούσες έχουμε φτιάξει ένα ιντερνετικό ραδιόφωνο…

Δεν μεταδίδουμε μόνο μουσική αλλά κάνουμε και ανακοινώσεις που αφορούν υιοθεσίες γατιών και αν εχετε καταλαβει για τι ακριβως μιλάω; Τα ζωάκια έχουν αποκτήσει την ραδιοφωνική τους φωνή…

Κάθε  φορά που η Βαλέρια μου,  κάνει εκπομπή,  κάνω και γω μαζί της, βέβαια μιλάει περισσότερο αυτή και μου την δίνει αλλά δεν πειράζει ας πάρει και λίγη αξία απο μένα…

Το ακροαματικό μου κοινό είναι τεράστιο κι ελπίζω να μεγαλώσει κι άλλο….

Γιατί η χοντρούλα ξέρει πως να μιλάει στο μικρόφωνο, ξέρει να διαλέγει διάφορα cds που την εκφράζουν, διαφωνίες βέβαια με την Βαλέρια πολλές σε ότι αφορά τις επιλογές των τραγουδιών αλλά να σας πω ενα μυστικο;

Στο τέλος γίνεται το δικό μου χα χα χα χα

Αφου με αγαπάει και γω αυτό δεν το αφήνω να περάσει ετσι…

Εχω μια αδυναμία σε αυτό το κομάτι που λέει…

 

Ευτυχώς στην ζωή μου υπάρχεις και συ

Και χω κάπου και γω να πιαστώ να σωθώ,

αφού μάνα και αδερφή με προδώσαν και αυτοί,

ευτυχώς που υπάρχεις και συ…..

Χμ δεν πάει ακριβώς έτσι το τραγούδι αλλά κρατήστε αυτούς τους στίχους…

Να σας πω ακόμη πως μία χοντρούλα ξέρει πως να απλώνει τις πατούσες της και

να δίνει χαστούκια εκεί όπου τα μικρά της πανσιόν μιλάνε για την κοντή της ουρίτσα…

Συνήθισα όμως και αγαπώ πολύ όλα αυτά που ζω εδω…

Εδώ είναι το σπίτι μου εδώ είναι τα δίποδα που αγαπάω….

Έχω μία ιδιαίτερη αγάπη προς την Βαλέρια όπως έχετε καταλάβει γιατί με αυτήν περνάω τις περισσότερες ώρες της ημέρας κι εκεί που κοιμάμαι έρχεται και με πειράζει,  μου τραβάει το αυτάκι, εγώ θυμώνω στην αρχή και μετά χαλαρώνω και μου χαιδεύει την κοιλίτσα μου.

Κάνουμε αγάπες και οι αγκαλιές της είναι μοναδικές…

Που και που μου θυμώνει επειδή χτυπάω με την χοντρή μου πατούσα τα μικρά της πανσιόν που κοροιδεύουν την ουρά μου και μόλις κατεβάσω τα μουτράκια μου με παίρνει αγκαλιά και με χαιδεύει λέγοντας μου πως δεν είναι σωστό αυτό που κάνω, μα το ξέρω αλλά μην μου θυμώνεις της λέω και αυτή το καταλαβαίνει και με σφίγγει τόσο πολύ στην αγκαλιά της που νομίζω πως απο στιγμή σε στιγμή θα πνιγώ.

Πολλές φορές πιστεύω πως ξέρει και την γατίσια γλώσσα, δεν μπορώ να το εξηγήσω αλλιώς γιατί με καταλαβαίνει αμέσως…

Βέβαια δεν είναι εύκολο να την μοιράζομαι με αυτό την μελαχρινή γάτα,  την Χουανίτα Κάρλος Βαλ, αλλά θα το αντέξω και αυτό, τόσα και τόσα πέρασα και θα σταθώ σε αυτό …

Χμμμ, όχι πως δεν στέκομαι βέβαια…

Αυτό λοιπόν, είναι το δικό μου σενάριο ζωής και δεν είναι καθόλου φανταστικό κάθε άλλο…

Θέλω να σας ευχαριστήσω  όλους εσάς που είχατε την υπομονή και μπήκατε στον κόπο να διαβάσετε την ιστορία μου  και να θυμάστε όταν πάρετε την απόφαση να υιοθετήσετε ένα ζωάκι να είστε σίγουροι για αυτό που πάτε να κάνετε γιατί εμείς τα ζωάκια έχουμε μια ευαίσθητη ψυχούλα, τρυφερή που πονάει πολύ όταν την πληγώσουν…

Σας φιλώ όλους η δικιά σας Jessabelle γνωστή ως  παρδαλή χοντρούλα….

Comments

Βαλέριας Βαλέριου
Γεννήθηκε στην Λεμεσό. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής, αγιογραφίας καθώς και σεμινάρια Δημοσιογραφίας. Συνεργάστηκε με την εφημερίδα τα Νέα. Στην συνέχεια μπαίνει στο χώρο της ραδιοφωνίας. Έχει ασχοληθεί με την παραγωγή μουσικών προγραμμάτων αλλά πολύ κυρίως με την παραγωγή και παρουσίαση ενημερωτικών εκπομπών καθώς και προγράμματα, συνεντεύξεων μέσα από τον Πολιτικό, κοινωνικό, ιατρικό, θρησκευτικό αλλά και πολιτιστικό χώρο. Διαβάστε Περισσότερα.