Σήμερα η μνήμη μου ταξίδεψε στο χθες….

Ήταν μια μέρα κάπως δύσκολη πριν μερικά χρόνια…

Γεγονότα δύσκολα και στιγμές που έζησα και δεν μ΄άφησαν να ξεχάσω για πολλά χρόνια ακόμη.

Είχα πιστέψει πως η ζωή μου τελείωσε….

Πως δεν υπήρχε τίποτα άλλο πέρα από αυτό που ήθελα περισσότερο και πίστεψα.

Η μορφή ενός παιδιού, που βασικά δεν ήταν δικό μου αλλά το ένιωθα σαν δικό μου..

Δεν είναι υπερβολή όλο αυτό…

Το αισθανόμουν σαν δικό μου και τελικά είχα αποκτήσει δικαιώματα, περισσότερο από την ίδια του την μητέρα…

Το έβλεπα κάθε μέρα  να μεγαλώνει και μαζί μεγάλωνε και η αγάπη μου προς αυτό…

Πως  το έβλεπα κάθε μέρα;

Στην δουλειά όπου εργαζόμουν…

Η ιδιοκτήτρια,  η μαμά δηλαδή του παιδιού αυτού,  το έφερνε κάθε μέρα μαζί της,  κι εγώ λαχταρούσα να το δω και να το σφίξω στην αγκαλιά μου, γινόμουν ένα μαζί του και αυτό έκρυβε το προσωπάκι του στα μαλλιά μου και χανόταν χαμογελώντας.

Να βρίσκομαι πίσω από το μικρόφωνο και να κρατάω αγκαλιά αυτό το παιδί όπου καθόταν ήσυχο και απολάμβανε την κάθε μου λέξη το κάθε μου χαμόγελο και στο τέλος να κοιμάται ήρεμο κι εγώ  να συνεχίζω την δουλειά

μου και ταυτόχρονα να  έχω το βλέμμα μου καρφωμένο στο προσωπάκι του, μήπως και του συμβεί κάτι κακό.

Όλα καλά και χαρούμενα…

Έτσι πίστευα,  όταν κάποια γεγονότα στον ραδιοσταθμό, με αναγκάζουν να υποβάλω την παραίτηση μου. Μια παραίτηση που προέκυψε μετά την επίσκεψη μου στο μικρό εκκλησάκι του Αγίου Παντελεήμονα στην Λεμεσό. Ζήτησα από τον άγιο να με φωτίσει να κάνω το σωστό και αυτό ήταν το σωστό σίγουρα…

Απλά, έπρεπε ν΄αφήσω  πίσω μου, αυτό που αγαπούσα και θυσιαζόμουν για καιρό….

Δεν σκεφτόμουν την δουλειά…

Δεν με ενδιέφερε βασικά….

Το παιδί,  αυτό με ενδιέφερε περισσότερο απ΄όλα…

Όσο οι μέρες κυλούσαν και ανάμενα την τελευταία μου μέρα στην δουλειά, η καρδιά μου χτυπούσε ξέφρενα…

Για μέρες δεν μπορούσα να συγκεντρωθώ σε ότι κι αν έκανα….

Ήταν εκείνο το τελευταίο απόγευμα,  που η μικρή έφευγε κι εγώ  δεν είχα την δύναμη να πω κάτι ή να την πάρω αγκαλιά…

Την κοίταζα να φεύγει από την πόρτα κι έσκυψα το κεφάλι μου…

Ήθελα να σβήσω αυτήν την εικόνα από μπροστά μου…

Πέρασαν μέρες….

Είχα κλειστεί για καλά στον εαυτό μου…

Να αναμένω την επίσκεψη του παιδιού κοντά μου σαν φως που ήρθε να νικήσει το σκοτάδι στην ψυχή μου, αλλά τρεις ολόκληροι μήνες πέρασαν κι εγώ τρελαινόμουν…

Κι όμως υπήρξαν άνθρωποι που για να πάρουν την εκδίκηση τους, ήθελαν να μου στερήσουν ότι πιο πολύ αγάπησα, το παιδί αυτό, που ενώ στην αρχή η μαμά του,  η φίλη μου,  δηλαδή, μου υποσχέθηκε ότι θα μου έφερνε το παιδί να το δω, δεν κράτησε την υπόσχεση της.

Τώρα γιατί εγώ προσωπικά δεν πήγα να δω την μικρή , ήταν γιατί δεν ήθελα να ξαναβρεθώ στον χώρο της εργασίας μου για διάφορους λόγους.

Μετά τους τρεις μήνες αποφάσισε η μαμά του να μου φέρει το παιδί….

Η χαρά μου;  Απερίγραπτη….

Η πρώτη μου σκέψη ήταν να το πάρω στην εκκλησία να προσκυνήσει όπως κάναμε και στο παρελθόν οι δυο  μας…

Ήταν μια υπέροχη, γεμάτη μέρα με παιχνίδια και αγκαλιές….

Η επιστροφή της μικρής στο σπίτι της, έγινε το βράδυ…

Πίστευα ότι την επόμενη φορά που θα έβλεπα την μικρή, ίσως να είχα και περισσότερο χρόνο μαζί της για να την πάω σε διάφορα μέρη που της άρεσαν.

Αργά το ίδιο βράδυ όμως δέχτηκα ένα τηλεφώνημα από την μαμά του παιδιού…

Μου ζητούσε να γυρίσω πίσω στο χώρο εργασίας που ήμουν παλιά και ότι
κατάλαβε ότι έκανε λάθος και πως για όλα όσα προέκυψαν,  άλλο πρόσωπο ευθυνόταν και ότι υπήρχαν μάλιστα αποδείξεις  για αυτό και πως για όλα, είχα δίκιο.  Μου είπε ακόμη  ότι χωρίς έμενα η δουλειά δεν έβγαινε με τίποτα

Θυμάμαι ότι χάρηκα τότε…
Δικαιώθηκα σκέφτηκα…
Την επομένη όμως, σκεφτόμενη καλύτερα,  κατέληξα στο συμπέρασμα ότι
δεν θα γυρνούσα πίσω απλά για το παιδί,  όσο και αν το αγαπούσα, δεν θα
θυσίαζα το χρόνο και τη ζωή μου, σε μια εργασία, όπου θα με εξευτέλιζε
σαν άνθρωπο….
Από τότε μόνο ακόμη τρεις φορές είδα το παιδί…
Η εκδίκηση της μαμάς του συνεχίστηκε…
Στο καιρό που ακολούθησε, όπου και αν κοίταζα, όποιο παιδί έβλεπα,
αυτό που έβλεπα, ήταν το κοριτσάκι εκείνο, η μορφή του να μου χαμογελά

 

και να με φωνάζει μαμά, ναι έτσι με φώναζε και εγώ χαιρόμουν….
Η μαμά του όταν το άκουε αυτό, χαμογελούσε απλά, την βόλευε, άλλωστε
όταν θα πήγαινε κάπου, είχε κάποιον να το φροντίζει….
Ήμουν και είμαι της άποψης ότι μάνα δεν είναι αυτή που φέρνει στο κόσμο
ένα παιδί αλλά αυτή που το μεγαλώνει….
Εγώ όμως,  το βίωνα όσο τίποτα άλλο στον  κόσμο….
Ήταν θυμάμαι 18 Σεπτεμβρίου  πριν κάποια χρόνια λοιπόν…
Ήταν η μεγάλη μου αποχώρηση από αυτό το χώρο εργασίας…
Θυμάμαι τη μορφή του παϊδιού καθώς έφευγα από εκείνο το χώρο…
Όταν μπήκα στο σπίτι κάθισα σε μια καρέκλα και μου πήρε μέχρι τα
ξημερώματα να σκέφτομαι και όλο να σκέφτομαι…
Αυτό που άφησα πίσω…
Η μικρή ψυχή …
Ίσως να μην την ξανάβλεπα…
Ένιωθα ένα τεράστιο κενό…
Ένιωθα χαμένη….
Η καρδιά  μου να κτυπάει ξέφρενα …
Να τρέμω ολόκληρη και να αναζητώ παρηγοριά…
Έκλεινα τα μάτια και τα άνοιγα ξανά,  μήπως και ήταν ένας εφιάλτης,  αλλά δεν ήταν, ήταν η πραγματικότητα και την ζούσα την βίωνα..
Πονούσα και ένιωθα πικραμένη…
Από την άλλη το γλυκό της προσωπάκι μου χαμογελούσε αλλά
ήταν μια σκιά απλά….
Ήταν ένα άπιαστο όνειρο…
Κάποια χρόνια πριν λοιπόν, γεγονότα ζωής που με έκαναν να αποταθώ και να ζητήσω βοήθεια από την Αγία Γραφή…
Από τότε την έχω κοντά μου και την κρατάω, την διαβάζω από την αρχή μέχρι το τέλος και όταν τελειώσω με όλα τα κεφάλαια της, αρχίζω και πάλι από την αρχή.
Μου έδωσε δύναμη να ξανασηκωθώ, να σταθώ στα πόδια μου και να αντιμετωπίσω όλα εκείνα που με πόνεσαν…

Μπορεί να μου πήρε καιρό, χρόνια αλλά είμαι εδώ….

Αναπνέω και ζω….
Ελπίζω και γεμίζω το κενό μου με χαρά…

Μπορεί να απελπίζομαι αλλά ταυτόχρονα αισιοδοξώ…

Μπορεί να θυμάμαι τις θυσίες μου, που για κάποιους μπορεί να ήταν χωρίς αντίκρισμα, για μένα όμως ήταν σημαντικές και μοναδικές….

Μπορεί ακόμη, αυτό που βίωσα να το αισθάνθηκα σαν μία απώλεια δικού μου προσώπου αλλά δεν μετάνιωσα για τίποτα….

Μου δόθηκε η ευκαιρία και γνώρισα μια αγνή, αθώα  μικρή ψυχή που μου χάρισε στιγμές ευτυχίας και χαράς…

Δεν ξέρω πόσοι άνθρωποι θα μπορέσουν να καταλάβουν όλο αυτό το συναίσθημα που έζησα εγώ με ένα  παιδί….

Είναι εντυπωσιακό να βλέπεις ένα παιδί να μεγαλώνει μέρα με την ημέρα …

Η μητρότητα είναι υπέροχη σίγουρα αλλά απ΄ότι φαίνεται δεν είναι για όλες…

Εσείς που έχετε παιδιά…

Μην χάνετε λεπτό από τα παιδιά σας…

Κάντε πράγματα μαζί …

Γίνεται φίλοι …

Πείτε τους πόσο πολύ τα αγαπάτε, αγκαλιάστε τα….

Πείτε τους μπράβο ακόμη και στην αποτυχία τους…

Δώστε τους να καταλάβουν ότι στην ζωή δεν μπορεί να είναι  πάντα νικητές αλλά υπάρχουν και οι άλλοι,  αυτοί, οι μαχητές και ότι κερδίζετε με κόπο έχει περισσότερη άξια …

Comments

comments

Προηγούμενο άρθροΤα δώρα της θεραπείας
Επόμενο άρθροΔιατροφή για αντιμετώπιση γαστρεντερίτιδας
Βαλέριας Βαλέριου
Γεννήθηκε στην Λεμεσό. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής, αγιογραφίας καθώς και σεμινάρια Δημοσιογραφίας. Συνεργάστηκε με την εφημερίδα τα Νέα. Στην συνέχεια μπαίνει στο χώρο της ραδιοφωνίας. Έχει ασχοληθεί με την παραγωγή μουσικών προγραμμάτων αλλά πολύ κυρίως με την παραγωγή και παρουσίαση ενημερωτικών εκπομπών καθώς και προγράμματα, συνεντεύξεων μέσα από τον Πολιτικό, κοινωνικό, ιατρικό, θρησκευτικό αλλά και πολιτιστικό χώρο. Διαβάστε Περισσότερα.