Τον πήρα για παρέα, κατάλευκο κουτάβι μαλλιαρό,

μάτια γαλάζια, τι περίεργο και αυτό!

Ναζιάρης, κούκλος, ζωηρός!

Ήταν, μου είπαν, ημίαιμο γκριφόν Ελληνικό.

Ήθελε βόλτες, μα του είπα:  « Σόλων» είσαι ακόμα πολύ μικρός»

Στον κήπο στήσαμε φωλιά σωστή,

μεγάλωνε με αγκαλιές, χάδια, λιχουδιές

έκανε σχέσεις φιλικές, με δύο μικρές γατούλες πονηρές,

που συντροφιά καλύτερη δεν είχα από αυτές, πριν τον γνωρίσω.

Περνούσε ωραία παιχνιδιάρικα ο καιρός.

Όλο χαρές, μοναδικές, περίεργες φωνές.

Μεγάλωνε αυτός και αυτές.

Μίκραινε ο χρόνος με μοναχικές στιγμές.

Μία μέρα, από εκείνες τις πολλές

με ώρες άχαρης, ατέλειωτης δουλειάς γεμάτες,

κατάκοπη επέστρεψα να βρω παρηγοριά

και αυτά μια παρέα, μια αγκαλιά.

Ο Σόλων ήταν όλο γρίνια, πως τάχα,

λίγη του δείχνω προσοχή και απαιτούσε αμέσως,

την βόλτα του, την καθημερινή.

« Σόλων, βρέχει, του είπα, κάνε υπομονή,

τρέξε στον κήπο, να σταματήσει πρώτα η βροχή.»

Εκείνος θύμωσε πάρα πολύ,

Έβαλε τις φωνές, επανάσταση σωστή.

Για λίγο κούρνιασα με τις γατούλες αγκαλιά

και ονειρεύτηκα ταξίδια μακρινά.

Αυτά ζωντάνεψαν, με αποπλάνησαν κανονικά.

Μα όλη την νύχτα πέρασα μαγευτικά.

Σαν επέστρεψαν τα φώτα της αυγής,

αυτόν θυμήθηκα, τον Σόλωνα, με ταραχή.

Βγήκα στον κήπο του σφύριξα ν’αρθεί,

λουρί να βάλουμε, βόλτα να βγεί.

Άδικα φώναζα και αναστέναζα.

Από την ζωή μου είχε τελικά χαθεί.

Comments

comments

Αννα Μαρία Γραμμένου
Η Αννα Μαρία Γ.Γραμμένου, γεννήθηκε και κατοικεί στην Καλλιθέα Αθηνών. Έχει ρίζες στην Κέρκυρα και τον Πόντο. Σπούδασε ξενοδοχειακά και με υποτροφίες συνέχισε τις σπουδές στην Ελβετία και Γαλλία. Διαβάστε Περισσότερα.