Μια ζωή χαμένη μέσα στο πλήθος,  ένιωθα διαφορετική…

Δεν έβρισκα τίποτα το κοινό με κανέναν…

Όλα μου φαίνονταν περίεργα…

Είχα από παιδί,  την συνήθεια να παραμένω σιωπηλή αλλά, να

παρακολουθώ την κίνηση, τις εκφράσεις αλλά και το βλέμμα των

άλλων…

Δεν ξέρω αν όλο αυτό είναι καλό ή κακό…

Δεν ξέρω ακόμη αν είναι καλό στο ότι οι άνθρωποι  μου φαίνονται τόσο

άχαροι και περίπλοκοι…

Θεωρώ ότι δεν ξέρουν τι θέλουν από την ίδια τους την ζωή…

Μοιάζουν με κινητές αντιφάσεις…

Εκεί που εκφράζουν μια γνώμη σε ένα λεπτό αλλάζουν γνώμη και

δεν το καταλαβαίνουν κιόλας…

Προσπαθούν να κερδίσουν την συμπάθεια με ένα προσποιητό χαμόγελο

και μόλις κοιτάξουν αλλού,  η έκφραση τους αλλάζει…

Είναι οι μάσκες της καθημερινότητας και ο ρόλος που τους πάει…

Προσπαθούν ακόμη να δείξουν πως νοιάζονται με ένα απλό…

Τι κάνεις…

Και αμέσως λένε τα δικά τους…

Εγώ; Εγώ,  απλά χαμογελώ και τους αγνοώ…

Ίσως για αυτό δεν με συμπαθούν τόσο εύκολα…

Έχω καταλάβει ήδη στοιχεία από το είναι τους…

Τους φοβίζει το βλέμμα μου…

Πολλές φορές γελάω δυνατά και ίσως να θεωρούν ότι είμαι, χαζή, αλλά

δεν είμαι…

Παίζω το παιχνίδι τους με ένα διαφορετικό τρόπο…

Τους δείχνω ξεκάθαρα ότι δεν τους πιστεύω και ότι όλη αυτή η κουβέντα

μεταξύ μας, είναι χάσιμο χρόνου…

Το γνωρίζω πως από την φύση μου αναλύω το κάθε τι περισσότερο από

όσο πρέπει, λάθος βέβαια, γιατί πρέπει πια να μάθω να ζω, με την κοινωνία

του σήμερα, να μπω στο δικό τους παιχνίδι και να πάρω κι εγώ ένα ρόλο

από το άγνωστο σενάριο…

Να βάλω τα στοιχεία του σκηνοθέτη στα αριστερά και να καταγράψω τις

κινήσεις και τα κουστούμια και κάπου στα δεξιά, να βάλω τους

δικούς μου μονολόγους και να κάνω πρόβες..

Το ξέρω πως δεν θα τα καταφέρω, τα πάντα μου βγαίνουν έτσι αυθόρμητα…

Δεν μπορώ έτσι απλά να αρπάξω ένα ρόλο και να τον μεταφέρω στα μέτρα

μου, αυτή δεν θα είμαι εγώ, θα είμαι κάποια άλλη που θέλει να κάνει την

φιγούρα της και να τραβήξει την προσοχή των άχαρων ανθρώπων…

Επιπόλαιος άνθρωπος,  δεν υπήρξα ποτέ…

Κάθε άλλο…

Παρόλα αυτά όμως, έχω έναν δύσκολο χαρακτήρα και ξέρω πως δεν είναι

εύκολο για τους ανθρώπους που ζουν μαζί μου …

Θυμώνω εύκολα κι έχω και εγωισμό…

Από μωρό, όσο μπορώ να θυμηθώ τον εαυτό μου, έτσι ήμουνα…

Παρατηρούσα αυτούς που ήθελαν να λέγονται άνθρωποι…

Προσπαθούσα να μπω στο μυαλό τους, να τους διαβάσω και σήμερα

πιάνω εμένα την ίδια, να έχω τις ίδιες απόψεις όπως τότε που ήμουνα

μωρό…

Θεωρούσα τις γάτες μου κάτι ιδιαίτερο και ανεξάρτητο, για αυτό και

μέχρι σήμερα οι γάτες, μου δίνουν νόημα στην ζωή…

Τα μάτια τους μιλούν στην ίδια την ψυχή μου…

Τους μιλάω, τους λέω αυτά που έχω στο μυαλό μου, τα λέω φωναχτά,

τα ακούνε και το βλέμμα τους αλλάζει…

Πολλές φορές, μου απαντάνε και έπειτα γίνονται γλυκές, τρυφερές

χωρίς να ζητάνε  ανταλλάγματα, προσφέρουν γαλήνη και αγάπη κάτι

που οι άνθρωποι δεν δίνουν εύκολα στις μέρες μας και ας βγαίνει

εύκολα η φράση, σ΄αγαπώ από το στόμα τους, συνήθως την λένε χωρίς

να την εννοούν.

Αντίθετα, τα ζώα; Μας διδάσκουν…

Τώρα;

Η αλήθεια είναι ότι αντιπαθώ τις σκέψεις μου πολλές φορές…

Λατρεύω την μοναξιά και γίνομαι ένα μαζί της…

Λέγεται μάλιστα πως η μοναχικότητα θεραπεύει την ψυχή μας…

Πιστεύω πως ναι…

Παλεύω με το ίδιο το κενό μου…

Αναγνωρίζω και τις ανησυχίες μου, αυτές με ωρίμασαν άλλωστε…

Δύσκολο να κάνω και την ευγενική σε ανθρώπους που έχουν ήδη

παραμερίσει τους κανόνες καλής συμπεριφοράς…

Λέω αλήθειες, λέω αυτά που βλέπω και πολλές φορές μπορεί να πληγώνω

τους άλλους αλλά αυτή είμαι…

Ο Βολταίρος έλεγε…

Αλίμονο σε όποιον, λέγει ότι σκέφτεται…

Ναι είχε δίκιο…

Δεν θα μπω στην διαδικασία να πω, πως, αυτά που βλέπω είναι σωστά

ή λάθος, ο καθένας κρίνει διαφορετικά, ανάλογα με τον τρόπο που έχει

μεγαλώσει και ανάλογα με αυτά που βίωσε αλλά και περνάει…

Δεν ξέρω αν οι άνθρωποι που περνάνε κάτι, έχουν καταλάβει το

πραγματικό νόημα της ζωής…

Δεν ξέρω αν τους άγγιξε κάτι ώστε να γίνουν καλύτεροι άνθρωποι, δεν

ξέρω καν αν το έχουν προσπεράσει ή δείχνουν μια άρνηση ώστε να δουν

την πραγματικότητα…

Υπάρχω και ξέρω πως αποτελώ μέρος αυτής της ζωής…

Δεν εμπιστεύομαι κανέναν και τίποτα…

Άραγε…

Να διεκδικήσω;

Να ελπίζω;

Όχι,  πάνω από όλα γράφω…

Γράφω για μένα την ίδια…

Με βοηθάει γιατί γνωρίζω εμένα..

Όπως έχετε καταλάβει…

Δύσκολο να εναρμονιστώ τελικά, με τους ανθρώπους…

Αισθάνομαι σαν να βρίσκομαι σε μία εκδήλωση χωρίς κάρτα εισόδου…

Άνθρωποι περίεργοι, αδιάφοροι ενώ το βλέμμα τους κρύβει πολλά…

Αποφεύγω να κάνω διάλογο μαζί τους…

Ο μόνος διάλογος που κάνω είναι με τον εαυτό μου και πολλές φορές

με μαλώνω  κιόλας, ζητάω πολλα από μένα, ιδιαίτερα αν πέσω έξω

στην κρίση μου για τους ανθρώπους. Δεν το δέχομαι με τίποτα.

Φέρνω στο μυαλό μου όλα εκείνα που με έκαναν ευτυχισμένη και

χαμογελάω…

Γιατί για όλους μας υπήρξαν άσχημες αλλά και όμορφες στιγμές

ζωής και αν κάποιος πει το αντίθετο θα μου είναι δύσκολο να τον

πιστέψω.

Αυτές οι όμορφες λοιπόν στιγμές που έζησα, μου δίνουν  δύναμη να

βαδίζω, να αναζητώ και κάπου μέσα, μέσα, να ελπίζω σε ένα καλύτερο

αύριο.

Χαίρομαι με αυτά που έχω γιατί μόνο έτσι κάνω την ζωή μου ακόμη

πιο εύκολη…

Αυτή λοιπόν είμαι…

Ο εαυτός μου, η ίδια η ταυτότητα μου…

Δεν μπορώ να αλλάξω για κανέναν και για τίποτα…

Αν πέσω ξέρω ότι θα σηκωθώ, όπως τότε που σαν μωρό έκανα τα

πρώτα βήματα της ζωής μου, έπεφτα και πάλι εκεί, να επιμένω να

σηκωθώ ώστε να κάνω κι άλλες σκανδαλιές για αυτό και περπάτησα

από μηνών παιδί…

Δεν αναζητώ μεγάλα πράγματα, παρά μόνο  υγεία και μόνο υγεία όχι

για μένα, αλλά για την οικογένεια μου, για τους δικούς μου

ανθρώπους, τα ζώα μου, αλλά και για όλο τον κόσμο, έχοντας την

ελπίδα να αλλάξει να σβήσει την κακία από μέσα του γιατί το μόνο που

προσφέρει η κακία είναι πόνο και ο συνεχιζόμενος πόνος, γίνεται στο

τέλος ασθένεια…

Comments

Βαλέριας Βαλέριου
Γεννήθηκε στην Λεμεσό. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής, αγιογραφίας καθώς και σεμινάρια Δημοσιογραφίας. Συνεργάστηκε με την εφημερίδα τα Νέα. Στην συνέχεια μπαίνει στο χώρο της ραδιοφωνίας. Έχει ασχοληθεί με την παραγωγή μουσικών προγραμμάτων αλλά πολύ κυρίως με την παραγωγή και παρουσίαση ενημερωτικών εκπομπών καθώς και προγράμματα, συνεντεύξεων μέσα από τον Πολιτικό, κοινωνικό, ιατρικό, θρησκευτικό αλλά και πολιτιστικό χώρο. Διαβάστε Περισσότερα.