Ανθρώπινα Δικαιώματα … Κι εγώ αναρωτιέμαι σαν άνθρωπος
και βασανίζω το μυαλό μου ….
Αναρωτιέμαι και προσπαθώ να βρω τη πραγματική ερμηνεία
της φράσης αυτής…
Ανθρώπινα δικαιώματα …
Μας βομβαρδίζουν όλοι καθημερινά με αυτήν τη φράση .
Ισότητα; Αυτό σημαίνει ; Θυμάμαι από παιδάκι τη
μητέρα μου να μου μιλάει για την αγάπη, την ισότητα …
Κανένας δεν είναι ανώτερος από τον άλλον όποια θέση και αν κατέχει,
όποιο και αν είναι το χρώμα του.

Η πρώτη σκέψη που έκανα τότε καθώς ήμουνα στην τρυφερή ηλικία των δέκα
μου χρόνων ήταν τα λόγια του Αποστόλου Παύλου στην Αγία Γραφή, συγκεκριμενα σε επιστολή του προς Ρωμαίους …

<< Όποιος αγαπάει τον άλλον έχει τηρήσει το σύνολο των εντολών του Θεού. Γιατί το ου μοιχεύσεις, ου κλέψεις, ουκ επιθυμήσεις κι όλες γενικά οι εντολές Συνοψίζονται στη μία ετούτη. Να αγαπήσεις τον πλησίον σου σαν τον εαυτό σου. Η αγάπη σε καμία περίπτωση δεν κάνει κακό στον άλλο. Η αγάπη είναι η τέλεια εκπλήρωση των εντολών του Θεού .>>

Μου φαίνεται σαν να ήταν χθες που ο Ιερέας της ενορίας μας το τόνιζε με
πάθος…
Ένα πάθος στο οποίο φαινόταν ότι το μήνυμα του Αποστόλου Παύλου
έπιανε τόπο…
Φυσικά οι καιροί άλλαξαν …
Όλοι μας αλλάξαμε. Τι έγινε στα αλήθεια;
Τι πήγε στραβά στη πορεία και μεταμορφωθήκαμε όλοι οι άνθρωποι
σε λύκους;
Ο Παύλος αναστέναζε λες και ήθελε να ξανανιώσει σαν παιδί όπως τότε στα
δέκα του χρόνια στην αγαπημένη του Κερύνεια…
Εκεί που ο κόσμος ήταν λες και ξεπρόβαλε μέσα από ένα παραμύθι…
Ένα παραμύθι που πάντα είχε ένα ευτυχισμένο τέλος…
Τίποτα απολύτως δεν πήγαινε στραβά στα παραμύθια …
Τα μηνύματα τους ήταν αισιόδοξα, έδιναν μία νότα ευχαρίστησης σε αυτούς
που τα διάβαζαν ή τα άκουαν. Τίποτα πια δεν μπορεί να θυμίσει παραμύθι…
Όλα ήταν μια πραγματικότητα …
Μια φοβερή πραγματικότητα. Τα παραμύθια ξεχάστηκαν…

Ο ήλιος άρχισε σιγά σιγά να πέφτει και ο Παύλος κοίταξε γύρω του την
σιωπηλή Πόλη έτσι όπως την παρατηρούσε από μακριά από ένα ύψωμα. Λεμεσός…
Ναι εδώ ζούσε πια .. Κάποτε ζούσε στην Κερύνεια, άλλωστε εκεί γεννήθηκε, εκεί
ζούσαν οι φίλοι του, εκεί ο παππούς του που πριν από δύο μήνες πέθανε στην
προσφυγιά με την ανάμνηση ενός ονείρου…
Να επιστρέψει πίσω στην Κερύνεια.
Η Λεμεσός, άλλαξε και αυτή…
Ειναι αυτοί οι ξενοι επενδυτές που προσπαθούν να πετύχουν όλα αυτά που στην χώρα τους δεν κατάφεραν είτε ήθελαν να επακταθούν περισσότερο…
Επιχειρήσεις, κτίρια τεράστια και η ζήτηση για εμπορικά οικόπεδα που υπάρχει σε όλες τις πόλεις, με τη Λεμεσό να κρατάει τα πρωτεία. παρόλο που οι τιμές είναι
σε ψηλά επίπεδα, κάτι που όμως δεν φαίνεται να είναι αποτρεπτικό για τους επενδυτές.

Το ταξίδι των σκέψεων μου συνεχίζεται…
Πάω πίσω στο χθες…
Είναι άραγε σωστό κάποιοι να έρχονται στην πατρίδα μου και να απαιτούν
αυτά τα οποία ανήκουν σε μένα; Είναι άραγε σωστό να με βγάζουν έξω από το
σπίτι μου με την βία των όπλων, να βιάζουν στην αδελφή μου και ταυτόχρονα
να σκοτώνουν τους δικούς μου ανθρώπους και μετά… Κάποιοι να αναφέρονται
στα ανθρώπινα δικαιώματα; Στην Κύπρο δεν υπάρχει θέμα Εισβολής και κατοχής…
Αυτά λένε οι δυνατοί της γης …Οι έξυπνοι της γης… Και στο κάτω κάτω ποιος
Είναι αυτός που ορίζει το μέλλον μίας πατρίδας; Μπορεί κανείς να μου
Απαντήσει; Μπορεί;
Όχι βέβαια… Κάποιοι κρατάνε το στόμα τους ερμητικά κλειστό και μερικοί άλλοι,
κλείνουν τα αυτιά τους στις επίμονες ερωτήσεις των απλών ανθρώπων αυτής της
μικρής πατρίδας.

<< Η Ζωή συνεχίζεται … >> Αυτό σου λένε όταν μιλάς για τα προβλήματα σου…
Και μιλάμε για τα γενικά προβλήματα. Άσε που όταν κάποιος κατά σύμπτωση,
λέω κατά σύμπτωση, θυμηθεί και αναφερθεί στο Κυπριακό πρόβλημα, κάποιοι
χαμογελάνε και σου δίνουν με το ύφος τους να καταλάβεις ότι βαριούνται αυτό
το θέμα.
<< Ε! Που το θυμήθηκες τώρα αυτό; Πολλά χρόνια τα άκουμε αυτά. Πάρε το απόφαση άνθρωπε μου, κατανόησε ότι εδώ είναι η πόλη σου. Η Κερύνεια… Αυτή πάει πια, έσβησε, προσποιήσου απλά ότι δεν την ήξερες ποτέ σου. Μπορείς να το κάνεις αυτό; >>

– Ε! Όχι ρε φίλε, τι θες δηλαδή; Να σβήσω τα δέκα χρόνια της ζωής μου γιατί
έτσι θες εσύ που δεν έχεις πιστεύω; Γιατί πέρα από την δικιά σου καλοπέραση
Δεν υπάρχει τίποτα άλλο; Ξεχνάμε πατρίδες και ιδανικά και το ρίχνουμε έξω
Γιατί έτσι σε βολεύει, Ε; Όχι! Αυτό δεν πρόκειται να γίνει. Δεν ξεχνώ εγώ έτσι
Εύκολα την πατρίδα μου, το τόπο μου, την Κερύνεια μου, τον κόσμο μου και
γενικά όλα όσα έζησα εκεί…
Μπορεί άραγε κανείς να πει σε μία μητέρα αγνοούμενου ότι ο γιος της δεν θα
ξαναγυρίσει πια; Μπορεί κανείς να της απαγορεύσει
να ελπίζει και να προσεύχεται;
Όχι… Σίγουρα Όχι…
Ο καθένας μας έχει δικαίωμα στα όνειρα και στις ελπίδες…
Αυτό που χρειάζεται να αποκτήσουμε είναι η υπομονή. Η Υπομονή…
Αν καταφέρναμε όλοι μας να την κάνουμε σύντροφο μας, τότε δε θα
πέφταμε σε τόσα σφάλματα. Θ΄αναμέναμε το κάθε τι με ηρεμότητα.
Πως μπορώ… Πραγματικά πως μπορώ, να μην στρέψω και πάλι τη μνήμη μου
Πίσω και να θυμηθώ, τον Ιερέα της ενορίας μας, τον Πάτερ Μιχαήλ που
αναφέρθηκε στον Απόστολο Παύλο και στα λόγια του που ήταν παρηγοριά
για όλους μας. << Oι δοκιμασίες οδηγούν στην υπομονή, η υπομονή στον δοκιμασμένο χαρακτήρα κι ο δοκιμασμένος χαρακτήρας, στην ελπίδα. Κι η ελπίδα τελικά δεν απογοητεύει. >>
– Αχ καλέ μου Πάτερ… Που να είσαι τώρα άραγε? Ζεις; Τα λόγια σου έμειναν
Χαραγμένα στην καρδιά μας…
Τουλάχιστον σε αυτούς που ήθελαν να διατηρήσουν κάποιες θύμησες, κάποιες
εικόνες ζωντανές για νάχουν αργότερα να λένε στα παιδιά τους και τα παιδιά τους
αργότερα στα δικά τους παιδιά.

Ο Παύλος άναψε τσιγάρο κάθισε συλλογισμένος στην καρέκλα της βεράντας
του σπιτιού του, βυθίστηκε στο κάθισμα, για τα καλά και στο μυαλό του υπήρχαν
ξεκάθαρες εικόνες του χθες. Δεν άφησε στιγμή το μυαλό του να ασχοληθεί με
κάτι άλλο. Αναρωτιόταν συνεχώς.

Αν σε κάποια στιγμή η Ιστορία γίνει σιωπή; Αυτό δεν λέει κι ένα τραγούδι; Τι θα απογίνει η πατρίδα μου;
Και αν κάποιοι άλλοι αλλάξουν την ιστορία και την παρουσιάσουν όπως αυτοί
οι ίδιοι θα ήθελαν; Δεν θα έπρεπε να ανησυχήσουν μερικοί για αυτό; Δεν θα
έπρεπε κιόλας να είχαν κάνει κάτι; Τόσο δύσκολο είναι τελικά να αναζητήσει
κανείς την αλήθεια; Μήπως όμως θα έπρεπε να ψάξει βαθιά σε κάποια
συρτάρια και να τη βγάλει στην επιφάνεια?
Σίγουρα η ιστορία μέσα στα συρτάρια με την πάροδο του χρόνου, θα έχει πάρει
χρώμα κίτρινο. Σαν ένα κίτρινο χρώμα στο συρτάρι…

Αυτό το κίτρινο χρώμα, δε θα αφήσει πολλές αλήθειες να φανούν….
Οι ένοχοι; Μα αυτοί έκρυψαν τις αλήθειες στα συρτάρια και σε κάποιες στιγμές
πέρασαν και διοίκησαν αυτόν τον τόπο…
Μας είπαν να ξεχάσουμε τους πρόσφυγες, να ξεγράψουμε το παρελθόν και μάλιστα,
να ξεγράψουμε αν είναι ποτέ δυνατό να ξεγράψουμε τους αγνοούμενους μας….
Οι Εγκλωβισμένοι;
Τι γίνεται με αυτούς; Σιγά σιγά με την πάροδο του χρόνου άρχισαν και
αυτοί να λιγοστεύουν…
όσο για τους φαντάρους μας…
Τα νεαρά παιδιά που σκοτώθηκαν σε ώρα καθήκοντος σε φυλάκια ;
Ομως…
τι λέω; Εδώ ξεχάσαμε τα δύο παλικάρια των τραγικών γεγονότων
του 1996, τον Τάσο Ισαάκ και τον Σολωμό Σολωμού και θα ήταν ποτέ κατορθωτό, να
θυμόμαστε το 1974 και τα επακόλουθα του;
Δεν είναι αισχρό; Δεν είναι απάνθρωπο ν΄αποφασίζουν κάποιοι άλλοι για την ίδια σου τη ζωή, για τον θάνατο σου;
Έχουν προβληματιστεί ποτέ για το μέγεθος αυτής της ζημιάς σε αυτόν
τον τόπο; Αντιλήφθηκαν ποτέ ποιες θα είναι οι απαντήσεις στα ερωτήματα των
σημερινών νέων για το πώς κατάντησε αυτή η πατρίδα μοιρασμένη; Σίγουρα
όχι, ποιος νοιάζεται …
Σιγά σιγά οι εικόνες ξεθωριάσουν και τη θέση τους παίρνουν άλλες σημερινές εικόνες.
Οι εικόνες αυτών που επιδιώκουν να ζούνε το σήμερα και απολαμβάνουν το κάθε τι
με ευχαρίστηση. Τελικά μήπως είναι όνειρο ή καλύτερα θα έλεγα, εφιάλτης αυτό που ζω ή μήπως είναι μια απλή σκέψη;
Η ευχή μου θα ήταν να μην πραγματοποιηθεί ποτέ…
Αν και αυτή φαίνεται να είναι η πορεία που ήδη άρχισε να χαράσεται….
Δεν … Δεν ξέρω…
Αισθάνομαι προδομένος..
Προδομένος στην ίδια μου την πατρίδα. Οι εικόνες δε λένε να σβήσουν…
Ούτε και θα το ήθελα…
Γιατί τότε πιστεύω, δε θα ήμουνα ένας άνθρωπος με ιδανικά…
Θα ήμουνα πεζός, θα έμοιαζα σαν όλους τους άλλους ανθρώπους…
Μήπως…
Μήπως λέω είμαι εγωιστής; Μιλώ εγωιστικά για τα πιστεύω μου και για το
τι με απασχολεί ; Αν ναι… τότε… μη με συμμερίζεστε …
Απλά πονάω…
Πονάω, προσπαθώντας να συμβαδίσω με όλους τους άλλους του σήμερα.

Ο Παύλος Κούνησε πέρα δώθε το κεφάλι του χλωμός και σκούπισε με την ανά-
ποδη του χεριού του ένα δάκρυ που κύλησε στο μάγουλο του. Στα γόνατα του
κρατούσε ένα άλμπουμ με φωτογραφίες. Ήταν ανοιχτό και οι φωτογραφίες μέσα
στα μάτια του Παύλου ζωγράφιζαν αναμνήσεις του χθες.
Σαν Δημοσιογράφος σε ραδιοφωνικό σταθμό νιώθω απογοητευμένος. Ζήτησα
και απαίτησα μάλιστα να γινόταν να υπήρχε μια εκπομπή στην οποία θα
μπορούσα να παραθέτω ολες μου τις σκέψεις ολα μου τα πιστεύω πάντα σε
ότι αφορά την Κύπρο μας το νησί μας.
Δεν θα έμενα μόνο εκεί. Στην εβδομαδιαία αυτή εκπομπή, θα είχα την δυνατότητα
αν το ήθελαν βέβαια και οι αρμόδιοι του Ραδιοσταθμού να φιλοξενούσα άτομα
που έζησαν καταστάσεις, περιπέτειες από τα κατεχόμενα χωριά μας…
Μάταια όμως. Η απάντηση τους ήταν αρνητική, δεν μπορούσα να το πιστέψω.
Κι όταν ζήτησα περισσότερες εξηγήσεις, απλά μου ανέφεραν εντελώς ψυχρά ότι
κάτι τέτοια είναι ξεπερασμένα πια.
Τα κατεχόμενα δεν πουλάνε…
Προσπάθησα να τους πείσω ότι είχαν λάθος και πως δεν θα έπρεπε να βλέπουν την
Κύπρο ως ένα αντικείμενο εμπορικής κατάστασης όπου θα έφερνε στον ραδιοσταθμό
λεφτά ….
Μήπως τελικά εμείς οι ίδιοι θα έπρεπε να επιβάλουμε την εκπομπή;
Να κάναμε το ακροατήριο της Κύπρου να ακούσει τη φωνή της πατρίδας του;
Να ακούσει για τις παραδόσεις και τις ρίζες του;
Είναι ανάγκη καθημερινά να μεταδίδονται εκπομπές μουσικού περιεχομένου;
Αυτές έχουν το χρόνο τους…
Η Κύπρος πότε θα έχει το δικό της χρόνο? Μάταια …

<< Πέρασε πολύς καιρός >> Έτσι μου είπαν κι εγώ…
Εγώ σιώπησα, ντρέπομαι πραγματικά που το λεω αλλά σιώπησα…
Έπρεπε να το κάνω γιατί αν επέμενα, στο τέλος θα έχανα και τη δουλειά μου.
Σκέφτηκα να φύγω να αναζητήσω αλλού δουλειά αλλά γνωρίζοντας τα σημερινά
δεδομένα και το τι επικρατεί, συνειδητοποίησα ότι τα πράγματα δεν θα
ήταν καθόλου διαφορετικά…
Το καθεστώς θα ήτανε το ίδιο σε όλους τους ραδιοφωνικούς σταθμούς…
ραδιοφωνικούς σταθμούς.
<< Το κυπριακό, τα κατεχόμενα δεν πουλάνε πια, είναι ξεπερασμένα κάτι τέτοια >>
Αυτό μου είπαν κι εγώ το σκεφτόμουν συνεχώς. Δεν ήθελα φαίνεται να το πι-
στέψω, να το κρατήσω στο μυαλό μου ως μία απάντηση από αρμόδιους Ραδι-
οσταθμού …
Στη συνέχεια σκέφτηκα ότι οι φόνοι, τα ναρκωτικά αυτά πουλάνε σήμερα,
άλλωστε δεν το ΄χετε προσέξει; Πριν από το φονικό οι δημοσιογράφοι
είναι παρόντες, τρέχουν κυνηγώντας για ανθρώπινο πόνο, οι δυσάρεστες ειδήσεις
έχουν το ζουμί έτσι λένε…
Αλήθεια τι γυρεύω εγώ με αυτούς;
Μήπως με την πάροδο του χρόνου ανακαλύψω ότι είμαι και γω σαν
αυτούς; Πως έγινε έτσι αυτή η κοινωνία; Γιατί διαλέγουμε ανθρώπους
που πουλάνε; Γιατί κάποιους τους ανεβάζουμε και κάποιους άλλους τους
κατεβάζουμε σαν σακίδια και τους πετάμε στα σκουπίδια;
Όλοι άνθρωποι δεν είμαστε; Τα ίδια πράγματα δεν έχουμε ανάγκη; Τι μας
Συμβαίνει λοιπόν; Θυμήθηκα κάποιο τραγούδι που μιλούσε για ψεύτικα λόγια
και ψεύτικες υποσχέσεις από ανθρώπους καλοντυμένους που τους αρέσει να
το παίζουν κάποιοι. Τελικά…
Βγάλαμε τις ανθρώπινες αξίες σε πλειστηριασμό.

O Παύλος βγήκε από το γραφείο του διευθυντή του με ένα χαμόγελο πικρίας
Αλλά και ευχαρίστησης ταυτόχρονα.

Πάλεψε πραγματικά πολύ αλλά κατάφερε και κέρδισε έστω μία ώρα εκπομπή για
την ερχόμενη Τετάρτη. Ήταν το όνειρο του που θα το έβλεπε επιτέλους να πραγματοποιείτε.
Η Εκπομπή που επιτέλους, θα αναφερόταν στην αγαπημένη του Κύπρο την πατρίδα του.
Δεν ήταν καθόλου εύκολο να τον πείσει, ο κύριος Γεωργίου δεν ήταν από τους ανθρώπους που δέχονταν συμβουλές ή έστω γνώμες για το πώς θα κυλούσε το πρόγραμμα του Ραδιοσταθμού.
<< Ο Σταθμός δεν είναι πειραματόζωο Παύλο … Το ξέρεις πολύ καλά ότι τέτοιου είδους εκπομπές δεν πουλάνε, θα ζημιώσουν τον Ραδιοσταθμό… Το αποτέλεσμα θα είναι τραγικό…>>
Κάτι τέτοια έλεγε συνεχώς και ο Παύλος να επιμένει, να ικετεύει έστω, για μία ώρα, ένα μικρό αφιέρωμα στην Κύπρο, σε μία μάνα Αγνοουμένου…

<< Μακάρι και οι πολιτικοί μας να πίστευαν όπως πιστεύεις εσύ, κάνε λοιπόν την εκπομπή σου >>.

Ήταν αυτά τα τελικά του λόγια και ο Παύλος πραγματικά πετούσε από χαρά και συγκίνηση, μία συγκίνηση που άφησε τα δάκρυα του να κυλήσουν στα μάγουλα του.
Θα έβλεπε πια το όνειρο του να γίνεται πραγματικότητα, να γίνεται πράξη, ένα όνειρο που για κάποιους θα ήταν περιττό αλλά ίσως και απατηλό.

Ο Παύλος κοίταξε αντίκρυ του την Παναγιώτα Παύλου Σολωμή, σύζυγο και μητέρα αγνοουμένων. Η Φωνή της έτρεμε και πονούσε κάθε τόσο καθώς οι ερωτήσεις του Παύλου διαδέχονταν η μία την άλλη. Τον πονούσε μάλιστα αυτό το γεγονός γιατί δεν ήθελε να ξύσει παλιές πληγές.
Ήταν όμως αυτές οι πληγές που θα συντηρούσαν κάποια ιστορικά γεγονότα που αφορούσαν την Κύπρο.
Ένιωθε τον πόνο της λες και ήταν δικός του, ο πόνος της κάθε μητέρας αγνοούμενου της κάθε συζύγου…
Του κάθε πρόσφυγα, του κάθε ψυχικά πονεμένου από τα γεγονότα του 1974.

Η Παναγιώτα Παύλου Σολωμή, δάκρυζε << Ήταν δεκαεφτά χρονών τότε ο γιος μου…>> Αναστέναζε και με την σειρά του αναστέναξε και ο ίδιος και άφησε το βλέμμα του να ταξιδεύσει στις τηλεφωνικές γραμμές που ήταν μπροστά του και κτυπούσαν συνεχώς.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί κάποιοι μετέβησαν στον Απόστολο Ανδρέα για προσκύνημα… Ποτέ… Δεν κατάλαβα το λόγο… Ποτέ.
Πως μπόρεσαν μερικοί να δείξουν την ταυτότητα τους στον ίδιο τους τον τόπο ώστε να περάσουν απέναντι; Στον τόπο μου, εχω δικαιώμα να πηγαίνω όπου θέλω χωρίς να χρειάζομαι άδεια εισόδου….

Μαυροντυμένη, με μαντήλι στο κεφάλι, σου έδινε την εντύπωση ότι είχες να κάνεις με Μοναχή περισσότερο παρά με οποιοδήποτε άλλο άνθρωπο. Η αγωνία, η πικρία, η απογοήτευση είναι ζωγραφισμένη στο πρόσωπο της…
Κουβαλάει το δικό της Σταυρό…
Ανεβαίνει το δικό της Γολγοθά.

<< Κατάγομαι από την Κώμη Κεπήρ… Έχω αγνοούμενους τον σύζυγο και τον γιο μου… Ήταν δεκαεφτά χρονών τότε…>>

Έλεγε και ξανάλεγε αυτή η τσακισμένη φωνή. Και εγώ…

Εγώ να κοιτάω αυτά τα λαμπάκια των τηλεφωνικών γραμμών να αναβοσβήνουν και να σκέφτομαι ότι μπορεί να κουράστηκα…
Μπορεί να πόνεσα πολύ στο να καταφέρω να υλοποιήσω το όνειρο μου για αυτήν την εκπομπή …
Αλλά επιτέλους τα κατάφερα …
Κατάφερα να αποδείξω ότι η Κύπρος τελικά πουλάει…
Έχει ανθρώπους που την νοιάζονται…

Έστρεψε και πάλι το βλέμμα του στην Κυρία Παναγιώτα κάθε τόσο αναστέναζε και σου μετέδιδε ταυτόχρονα και τον πόνο της και εγώ; Εγώ να την κοιτάζω με συμπόνια και κατανόηση να γίνομαι ένα μαζί της και να συμπάσχω στο δράμα της
Στην πορεία φάνηκε ότι και οι ίδιοι οι ακροατές την ένιωθαν….
Χαμογέλασα πικρά αλλά ταυτόχρονα και με ευχαρίστηση…
Υπάρχουν τελικά και άνθρωποι….
Υπάρχουν και αυτοί που αγαπάνε την πατρίδα τους …
Την Κύπρο …
Πότε επιτέλους θα χτυπήσουν χαρμόσυνα οι καμπάνες όλων των εκκλησιών στέλνοντας το μήνυμα ότι επιτέλους η Κύπρος είναι ελεύθερη;
<< Όσο ζω… Θα ελπίζω για τον άντρα μου και το γιο μου…. >>
Άκουε συνεχώς την Κυρία Παναγιώτα να λεει με δάκρυα στα μάτια.

Comments

Βαλέριας Βαλέριου
Γεννήθηκε στην Λεμεσό. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής, αγιογραφίας καθώς και σεμινάρια Δημοσιογραφίας. Συνεργάστηκε με την εφημερίδα τα Νέα. Στην συνέχεια μπαίνει στο χώρο της ραδιοφωνίας. Έχει ασχοληθεί με την παραγωγή μουσικών προγραμμάτων αλλά πολύ κυρίως με την παραγωγή και παρουσίαση ενημερωτικών εκπομπών καθώς και προγράμματα, συνεντεύξεων μέσα από τον Πολιτικό, κοινωνικό, ιατρικό, θρησκευτικό αλλά και πολιτιστικό χώρο. Διαβάστε Περισσότερα.