Δεν ξέρω τον λόγο αλλά οι σκέψεις κάνουν συχνά ταξίδι,  στους διαδρόμους του μυαλού μου…

Δημιουργούν εικόνες κι εγώ σαν  θεατής τις παρακολουθώ…

Είναι οι εικόνες που πηγάζουν μέσα από τα βιώματα μου,  μέσα από τα βιώματα του οποιουδήποτε…

Είναι όλες αυτές οι μουσικές του κόσμου που με τον στίχο τους σε ταξιδεύουν, σου δίνουν σενάρια και συ απλά τοποθετείς εικόνες που αφορούν τους ηθοποιούς και τους κομπάρσους, δίνεις στοιχεία στον  σκηνοθέτη, αυτός τακτοποιεί τις εσωτερικές και εξωτερικές σκηνές και το έργο ξεκινάει…

Είναι η αρχή της ζωής μας…

Το πρώτο μας φως το πρώτο μας κλάμα…

Μια χαρά για τους γύρω για την νέα ύπαρξη κι ένα άγνωστο τίποτα για μας που κάνουμε την εμφάνιση μας  και η διαδρομή μας ξεκινάει…

Ο Μενέλαος Λουντέμης έλεγε…

Η πρώτη κραυγή του ανθρώπου είναι το κλάμα, από κει και πέρα οι άνθρωποι ή παραμένουν άνθρωποι και κλαίνε ή γίνονται τέρατα και κάνουν τους άλλους να κλαίνε…

Αλήθειες ζωής όπως αυτές έχουν καταγραφεί  λοιπόν…

Δεν είναι υπερβολές και δεν είναι τυχαίο  που πολλοί καλλιτέχνες έχουν συμπεριλάβει στα έργα τέχνης τους, την γέννηση του ανθρώπου και είναι εδώ που ταιριάζει το ερώτημα…

Μήπως γιατί είναι η αρχή του κακού όλο αυτό;

Η ψυχαναλυτική θεωρία υποστηρίζει ότι το πρώτο κλάμα του παιδιού, είναι κλάμα οργής, εκφράζει δηλαδή την αντίσταση του, ποια είναι αυτή;  Μάλλον η άποψη ότι χάνει πια τον παράδεισο….

Έχει χάσει την προστασία του την ηρεμία του την ασφάλεια του και κάποιοι θέλησαν να τον ξυπνήσουν από τον λήθαργο που είχε πέσει…

Το άγνωστο τίποτα,  μάλλον μας καθορίζει για τα δύσκολα που θα αντιμετωπίσουμε παίρνοντας τον δρόμο  της ζωής μας, όποιος και αν είναι αυτός…

Εντελώς εύκολοι δρόμοι δεν υπάρχουν..

Υπάρχει μια διαδικασία…

Χωρίς οδηγίες…

Παιδιά σαν ήμασταν, όταν πέφταμε, βάζαμε τα δυνατά μας προσπαθώντας να σηκωθούμε, είχαμε δυνάμεις που δεν μπορούσαμε τότε να προσδιορίσουμε και όμως μια χαρά τα καταφέρναμε, ίσως η εμφάνιση των γονιών μας γύρω, μας έδινε δύναμη και παίρναμε τα πάνω μας, άλλωστε αυτοί ήταν που μας παρουσίασαν έναν κόσμο αγγελικά πλασμένο κι εμείς τους πιστέψαμε….

Κανείς δεν θέλησε να μας πει την αλήθεια…

Όλα ψέματα ήταν τελικά…

Αυτοί έζησαν την καλύτερη ζωή; Δεν το πιστεύω…

Λένε πως κάθε άνθρωπος που συναντάς κάτι έχει περάσει κάτι έχει ζήσει, μερικοί σε μεγαλύτερο βαθμό και κάποιοι άλλοι σε μικρότερο, αλλά αυτή είναι η ζωή μας και με τίποτα εγώ προσωπικά δεν θα την άλλαζα…

Γεγονότα ζωής διαφορετικά για τον καθένα ανάλογα με τους δρόμους που θέλησε να ακολουθήσει…

Πολλές φορές κάνουμε παράπονο για τους άλλους…

Μας έχουν πληγώσει, άραγε εμείς δεν πληγώσαμε;

Το χειρότερο όμως απ΄ολα είναι να πληγώνεις τον άλλον γιατί θες να το κάνεις, θες να δεις βασικά, στο βλέμμα του,  αυτόν τον πόνο, το υγρό του βλέμμα που είναι έτοιμο να κλάψει…

Είναι μια απεριόριστη κακία …

Μάλιστα αυτό είναι που τους δίνει ικανοποίηση…

Χαμογελούν με τόση ευχαρίστηση που σου δίνουν την εντύπωση ότι κέρδισαν κιόλας τον πρώτο λαχνό του λαχείου…

Το λένε και το ξαναλένε στις παρέες τους και τα ίδια τους τα μάτια χαμογελούν…

Είναι εκεί που θες να τους δώσεις μια σφαλιάρα να βρουν τον εαυτό τους, αλλά ξέρω ότι δεν πρόκειται να καταλάβουν τίποτα,  γιατί για αυτούς, το να πληγώνουν κάποιον, δίνει νόημα στην ανούσια τους ζωή…

Πολλές φορές συναντάς δίπλα σε αυτούς,  ανθρώπους που κανονικά δεν έχουν καμία σχέση μαζί τους και όμως κάνουν παρέα κολλητή…

Μήπως αυτοί είναι περισσότερο ηθοποιοί από αυτούς και ίσως να είναι και πιο επικίνδυνοι αλλά δεν τους φαίνεται καθόλου αλλά ο εσωτερικός τους κόσμος μοιάζει με τους πιο πάνω που έχω αναφέρει και μπορεί ακόμη να είναι και χειρότερος;

Δεν αμφιβάλλω…

Στο σήμερα που ζούμε έχω δει πολλά και τίποτα απολύτως δεν μ ξαφνιάζει πια…

Είναι αυτοί η ηθοποιοί εκτός επαγγέλματος, συνηθίζω να λέω εγώ…

Ένα τραγούδι του Θέμη Αδαμαντίδη λέει..

<< Μάνα μου έμαθες, πάντα ν΄αγαπάω

Κι αν μου κάνουνε κακό, μου πες  να συγχωράω….

ο δρόμος που μου έδειξες,  δεν είναι αυτός που πρέπει,

αφού στα στήθια του καρδιά , κανένας πια δεν έχει….

Η αγάπη εκατάντησε, θύμα συναλλαγής….

Σε μένα αμέσως τίθεται,  θέμα προσαρμογής…

Τα αισθήματα πεθάνανε, ζούμε μηχανικά

πως θες εγώ να έχω,  στα στήθια μου καρδιά…

Μάνα μ΄εμαθες,  ποτέ να μην λυγίζω

στις αδικίες της ζωής, πλάτη να μην γυρίζω >>

Ο δρόμος που μου έδειξες…

Αυτός είναι ο τίτλος αυτού του μοναδικού τραγουδιού που κρατάω μέσα στο μυαλό μου και που προσπαθώ με τον δικό μου τρόπο να το δικαιολογήσω…

Και όσο ο καιρός περνούσε,  κράτησα το μυαλό μου αυτό το άλλο  τραγούδι του Νίκου οικονομόπουλου…

<< Γεννήθηκα χωρίς να με ρωτήσουν

και νόμιζα πως θα με νανουρίσουν

με τα τραγούδια, της ψυχής και την αλήθεια

όμως μου λέγανε, συνέχεια, παραμύθια…

Μεγάλωνα κι αντίκριζα τον κόσμο,

μα έβρισκα κλειστό, τον κάθε δρόμο

κι όλοι μου λέγαν η ζωή είναι μπροστά μου

όμως δεν μ΄ αφηναν, ν’ ανοίξω, τα φτερά μου

Κατάλαβα στα είκοσι πριν φτάσω,

εμένα να κερδίσω πριν με χάσω,

κι έτσι πριν γίνω ένα πιόνι στην σκακιέρα,

έγινα ελεύθερος εγώ, σαν τον αέρα

άλλα μου τάξανε πολλοί και άλλα μου δώσανε

όμως με κάναν δυνατό κι ας με πληγώσανε

ο,τι αγάπησα πολύ,  μου το στερήσανε

μα δε μου πήραν την ψυχή, δε με νικήσανε >>

Άλλα μου τάξανε λοιπόν…

Υποσχέσεις και όνειρα που δεν πραγματοποιήθηκαν ποτέ…

Ο κόσμος ο αγγελικά πλασμένος που ποτέ δεν υπήρξε, παραμόνο ενα καλοστημένο παιχνίδι για να σου πάρουν ακόμη και την ίδια σου την ψυχή…

Να παλεύεις για την ίδια την ύπαρξη σου και να υπάρχουν οι κατακτητές της καρδιάς σου…

Τα πολλά χτυπήματα της ζωής είναι που μας κάνουν δυνατούς…

Είναι εκεί που συναντάμε τον άλλο μας εαυτό …

Αυτά που πιστεύαμε ότι δεν μπορούσαμε να κάνουμε,  τώρα το τολμούμε,  γιατί μέσα απ΄ολες τις δοκιμασίες της ζωής, είναι λες και ερχόμαστε στον κόσμο ξανά αλλά αυτήν την φορά, ξέρουμε τι έχουμε να αντιμετωπίσουμε, δεν πιστεύουμε πια σε μεγάλα λόγια, αθώες ψυχές και τέτοια…

Κανείς δεν είναι αθώος,  ούτε και είναι αυτός που φαίνεται…

Η ζωή η ίδια σε αναγκάζει να είσαι κάποιος άλλο…

Ξέρετε τι είναι να κοιτάζεις τον εαυτό σου στον καθρέφτη και να μην τον αναγνωρίζεις;

Είναι μια άλλη ταυτότητα που δεν ανήκει πραγματικά σε σένα αλλά την παίρνεις και ξεκινάς το δεύτερο ταξίδι της ζωής σου…

Κάνεις σκέψεις που πριν δεν έκανες…

Θα λέω όχι..

Εκεί που δεν με γεμίζουν οι άνθρωποι φεύγω μακριά…

Αυτός που με πλήγωσε είναι κανόνας ότι θα το ξανακάνει έστω κι αν ζητήσει συγγνώμη…

Δεν νομίζω να αξίζει κανείς δεύτερη ευκαιρία, γιατί είχε τον χρόνο  να μου αποδείξει ποιος είναι και αυτό που είδα, δεν μου άρεσε…

Δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι που κατασκευάζουν ιστορίες για να σε πείσουν για οτιδήποτε,  ενώ η αλήθεια είναι ήδη μπροστά μου…

Δεν μπορώ με ανθρώπους που με υποτιμούν θεωρώντας ότι αυτοί ξέρουν καλύτερα από μας πιο θα είναι το καλύτερο…

Δεν μου αρέσουν αυτοί που θέλουν  να με αιχμαλωτίσουν για να είμαι η φίλη τους και να μην μιλάω με άλλους ανθρώπους…

Το μισώ, ανήκω μόνο σε μένα,  στον εαυτό μου και αυτό κανείς δεν μπορεί να το αλλάξει, έχω ανάγκη να αισθάνομαι ελεύθερη…

Μια τέτοια φιλία την έζησα και δεν μπορούσα στην κυριολεξία να αναπνεύσω όσο κι αν φώναζα ότι πνίγομαι….

Για αυτό άλλωστε και αγαπώ τις γάτες…

Οι γάτες είναι ανεξάρτητες και αυτές κάνουν την επιλογή τους…

Αν δοκιμάσεις να τις φυλακίσεις θα κάνουν την διαμαρτυρία τους…

Αν σε επιλέξουν τότε θα μείνουν κοντά σου μια ολόκληρη ζωή…

Οι αχάριστοι άνθρωποι είναι ότι πιο χειρότερο μπορεί να συναντήσεις σήμερα και αν ξεχάσεις όλους αυτούς που σε βοήθησαν στα δύσκολα τότε αλίμονο σου…

Δεν μπορώ με ανθρώπους που το μόνο που έχουν στο μυαλό τους είναι να περνούν καλά έχοντας μια άρνηση για το τι συμβαίνει πραγματικά γύρω τους…

Δεν θέλουν να χαλάσουν την καλή τους διάθεση…

Η ζωή δεν είναι γιορτή αν και θα έπρεπε…

Η πραγματικότητα είναι άλλη…

Και θα πονέσουμε και θα κλάψουμε και θα γελάσουμε…

Όλα έχουν την ώρα τους όπως και οι διάφορες μορφές μουσικής…

Ναι ξέρω μιλάω πολύ για μουσική …

Ίσως να είναι αυτή που με εκφράζει και πάντα έχει κάτι να πει…

Τα λαϊκά κομάτια τ΄ακούς βράδυ και τα μοντέρνα κατά την διάρκεια της μέρας, τα έντεχνα; Τα βάζεις για να βαδίζεις στην πραγματικότητα της ζωής…

Κι εκεί που θες καθαρό μυαλό για να ξεκουραστείς, τότε ακούς κλασική μουσική…

Μακάρι οι άνθρωποι να δουν καθαρά και να καταπιαστούν με αυτό που βλέπουν αν και ακόμη και  σε αυτό οι διαφορές των ανθρώπων κάνουν την εμφάνιση τους…

Ο καθένας βλέπει διαφορετικά έστω κι αν κοιτάνε δυο,  στην ίδια κατεύθυνση….

Διαφορές ανθρώπων λοιπόν..

Ανάλογα με τα βιώματα και τα εμπόδια που τυχόν συνάντησαν…

Αυτό που έχει σημασία;

Να είμαστε άνθρωποι με Α κεφαλαίο γιατί από αυτή εδώ την ζωή, μόνο περαστικοί είμαστε και αν δεν το καταλάβουμε τότε η ίδια η ζωή θα μας προσπεράσει  και τότε θα είναι πολύ αργά….

Να προσφέρουμε εκεί που πρέπει…

Να λέμε ευχαριστώ…

Να συμπονούμε όταν αυτό που βλέπουμε μπροστά μας, μας δίνει την αφορμή για να το κάνουμε…

Να λέμε ευχαριστώ σε αυτούς που όταν τους είπαμε ότι πονάμε δεν το έβαλαν στα πόδια αλλά αντίθετα ενώ τους είπαμε θα τα καταφέρουμε, με τον τρόπο τους μας έδειξαν ότι είναι δίπλα μας

Να ευγνωμονούμε…

Να συγχωράμε εκεί που κάναμε εμείς λάθος…

Τελικά;

Η ψυχική ηρεμία είναι το παν, για αυτό ας προσπαθήσουμε να μην κάνουμε λάθος στις επιλογές μας και αν κάνουμε λάθος  το έχει η ίδια η ζωή, πάμε παρακάτω, όπως τότε που σαν παιδιά όταν πέφταμε βρίσκαμε την δύναμη και σηκωνόμασταν όσα σπασμένα κοματια καρδιάς και αν κουβαλάει ο καθένας στην ψυχή του…

Εμείς; Συνεχίζουμε…

https://www.youtube.com/watch?v=AfB5Uvp4HF4

https://www.youtube.com/watch?v=BrBnZWIGiEE

Comments

Βαλέριας Βαλέριου
Γεννήθηκε στην Λεμεσό. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής, αγιογραφίας καθώς και σεμινάρια Δημοσιογραφίας. Συνεργάστηκε με την εφημερίδα τα Νέα. Στην συνέχεια μπαίνει στο χώρο της ραδιοφωνίας. Έχει ασχοληθεί με την παραγωγή μουσικών προγραμμάτων αλλά πολύ κυρίως με την παραγωγή και παρουσίαση ενημερωτικών εκπομπών καθώς και προγράμματα, συνεντεύξεων μέσα από τον Πολιτικό, κοινωνικό, ιατρικό, θρησκευτικό αλλά και πολιτιστικό χώρο. Διαβάστε Περισσότερα.