Τι λέτε να ντυθώ φέτος τις απόκριες αφού πια τα έχω όλα φορέσει; Τι εννοώ; Ας ξεκινήσω με το πιο σημαντικό αλλά και το πιο εύκολο. Τη στολή της μητέρας. Μπορώ για παράδειγμα να φορέσω μια τσαλακωμένη φούστα, γόβες με φαγωμένα τακούνια –ή άχαρο χαμηλό παπούτσι- και να πασαλειφτώ κυκλικά κάτω απ’ τα μάτια μπόλικη σκιά. Μπορώ να τσιρίζω ώρες ατέλειωτες μέχρι να χάσω τη φωνή μου. Μπορώ επίσης να μείνω άνυδρη για μερικές μέρες ώστε να έχω σπασμένο δέρμα και να μείνω άυπνη άλλες τόσες, να πάρω ένα μίζερο ύφος ή απλά να κουβαλώ μια κούκλα βρέφος φορώντας μια ντεμοντέ νυχτικιά και μια απεριποίητη κοτσίδα στα μαλλιά. Πάντως, μητέρα έφηβης δεν ξαναντύνομαι γιατί δεν πρόκειται ποτέ να ακούσω τη δική μου μουσική στο αμάξι κι όλα απάνω μου θα είναι λάθος, ο τρόπος που μιλώ, ο ήχος του γέλιου μου, τα παχάκια στη μέση μου, η φούστα μου που παραείναι κοντή. Αμάν πια! Κουράστηκα και μόνο που το σκέφτομαι!

Λες να ντυθώ σύζυγος; Ήδη την έχω τη στολή στο πρόχειρο κρεμασμένη, εύκολα μπαίνει απ’ το πρωί ξημέρωμα, εύκολα βγαίνει τα βράδια σαν πάω για ύπνο. Αποτελείται από πολλά κοσμήματα, φορέματα και κολάν, όλων των ειδών τις επώνυμες τσάντες, χαμηλά ή ψηλά γοβάκια, δαντελένιες νυχτικιές, πολυάριθμα εσώρουχα σ’ όλη την γκάμα χρωμάτων. Α, και για έξτρα αξεσουάρ μια χύτρα ταχύτητος στο ένα χέρι να ξεκαπνίζει, μην αφήσουμε κανέναν άντρα κουβαλητή νηστικό, μια πρέσα στ’ άλλο χέρι, κι ένα πουκάμισο κολλαριστό στην φορητή σιδερώστρα. Ουφ, λίγο συνηθισμένη μου κάνει η στολή και πολλές ήδη την φοράνε, εξάλλου φέτος λέω να πρωτοτυπήσω.

Μήπως να ντυθώ καλύτερα εργαζόμενη; Τι μας λες καημένη! Το κινητό μονίμως να δονείται  στην τσάντα, ή στο γραφείο το φορτωμένο με καθήκοντα ένα σορό, στοιβαγμένα σε ντοσιέ σκληρής μορφής ή και στα εικονικά του υπολογιστή  που δεν μας φτάνει τον κουβαλάμε και στο σπίτι πότε πότε. Άσε μωρέ καλύτερα, δεν θα αντέξω να δεχθώ κι άλλο φόρτο απ’ αυτόν που βρίσκεται ξαφνικά στα πέντε με δέκα λεπτά πριν σχολάσω…

Μήπως να μεταμφιεστώ σε κόρη; Μπα σε καλό σου, δεν βαρέθηκες καλή μου να ανταποκρίνεσαι σε έξτρα κλίσεις στις οποίες είσαι υπόχρεη να απαντάς όλες τις ερωτήσεις, ν’ ακούς τον εξάψαλμο αλλά κι όλα τα υλικά της συνταγής για το φαγητό του μεσημεριού που εσύ ποτέ δεν το πετυχαίνεις γιατί δεν είσαι τόσο καλή νοικοκυρά όσο εκείνη; Ν’ ανέχεσαι συμβουλές που δεν τις ζήτησες καν και να τ’ ακούς κιόλας τα λάθη που όλο κάνεις στο μεγάλωμα των παιδιών γιατί πάντα εσύ φταις για όλα;  Αχ, θεέ μου μάλλον καλύτερα να ντυνόσουνα τo Τέρας του Λόχνες τουλάχιστον θα είχες και θαυμαστές που θα στηνόντουσαν με τις κάμερες μπας και ξεμυτίσεις για να σε γεμίσουνε με φλας κι όχι με περιττές παρατηρήσεις!

Α, καλέ! Πως δεν το είχα σκεφτεί προηγουμένως! Υπάρχει μια αμφίεση μοναδική, που δεν πωλείται σε κανένα κατάστημα, έτσι δεν πρόκειται να γίνει και στολή. Αυτή λοιπόν την αμφίεση μόνο εγώ μπορώ να την φορέσω. Υπάρχει όμως ένα πρόβλημα. Πάει καιρός από τότε που την φόρεσα την τελευταία φορά. Δεν ξέρω με τι ακριβώς να τη συνδυάσω, πώς να χτενίσω τα μαλλιά μου, ποιο θα ήταν το καταλληλότερο μακιγιάζ, το ύφος που απαιτείται για να την λανσάρω σωστά και να την τιμήσω όπως της αξίζει. Μα ακόμη κι αν βρω τις απαντήσεις σε αυτούς τους προβληματισμούς υπάρχει ακόμη ένα άλλο, μεγαλύτερο θέμα. Αφού έχει περάσει πια τόσος καιρός, μήνες, έτη –μην πω αιώνες θα ’ναι υπερβολή, δεν με έχουνε φάει δα και τα χρόνια- έχω ξεχάσει που την έχω αφήσει εκείνη την τελευταία φορά που ξεντύθηκα ούτε θυμάμαι καν πότε ήταν που την φόρεσα και με ποια ευκαιρία. Να σας την περιγράψω δεν μπορώ αφού έχω λησμονήσει εντελώς πως ήτανε τότε η προσωπική στολή μου. Πάντως το μόνο σίγουρο δεν ακούει στο όνομα «Καλή Γυναίκα». Κάπως αλλιώς την έλεγαν αλλά τ’ όνομά της το ξέχασα κι αυτό … Φωνάξτε λοιπόν κι αν δεν απαντήσει πάει να πει είναι η δική μου παλιά στολή! Και παρακαλώ πολύ όποιος τη βρει να μου την επιστρέψει.

στα λακωμρ

Comments

comments