Εδώ είμαι. Έξω απ’ τις πύλες της κολάσεως. Hotel Paradise. Στ’ αλήθεια το κάνω; Έλα τώρα δεν έχει γυρισμό. Θα το κάνεις. Αυτό ήταν. Θα το κάνεις. Για να μπορείς να είσαι ευτυχισμένη με τον Αδάμο. Το προσπάθησες. Δεκαπέντε χρόνια γάμου. Ακόμη δεν έχεις ηρεμήσει. Να το κάνεις να τελειώνουμε. Κι αν μ’ αρέσει; Μετά τι; Να συνεχίσω να το κάνω; Άντε μην σκέφτεσαι το μετά. Καλύτερα να σου λυθεί η απορία να μη βασανίζεις άλλο το μυαλό σου πώς θα ήταν άμα θα το ’κανες. Μετά θα ξέρεις τουλάχιστον. Αφού τώρα είσαι όλο νεύρα. Θα τρελαθείς έτσι όπως πας. Τ’ ακούει ο Αδάμος και τα παιδιά. Όλο νεύρα είσαι. Κάντο ρε παιδί μου μπας και ηρεμήσεις επιτέλους και δούμε όλοι άσπρη μέρα. Η Λένια το ’κανε κι ηρέμησε είπε. Ναι, αυτό είναι αλήθεια. Μετά θα ηρεμήσω. Μάλλον θα ηρεμήσω. Σίγουρα πιο ήρεμη από τώρα. Σίγουρα.
Τι με κοιτάει έτσι η ρεσεψιονίστ. Λες να κατάλαβε κάτι; Σκασίλα μου. Σκέψου θετικά, σκέψου θετικά. Τώρα είσαι εδώ. Μπορεί ας πούμε να ’σαι από άλλη πόλη. Τι την ενδιαφέρει. Αυτή τη δουλειά της κάνει. Το μόνο που τη νοιάζει είναι η επιταγή στο τέλος του μήνα. Και τα πόδια της που έχουν γεμίσει κιρσούς απ’ το στασίδι. Τρίτος όροφος. Αιώνας. Θα φτάσει ποτέ ο ανελκυστήρας; Α, να. Επιτέλους.

Προλαβαίνω να κάνω ένα μπάνιο. Πότε έκανα τέτοιο κώλο ρε γαμώτο; Θα το προσέξει και θα πει, αυτή τρώει το φαγητό της. Και το βυζί πεσμένο. Τρεις γέννες αγάπη μου, θα το περιμένει. Δε ξανάδε πεσμένο βυζί; Πως κάνεις έτσι. Είσαι θεά. Όλα θα πάνε καλά. Ο Αδάμος ποτέ δεν είπε κακό λόγο για το βυζί. Ούτε για τον κώλο. Όμως ούτε καλό λόγο είπε. Τελευταία ούτε που σε προσέχει. Ούτε τι φοράς, ούτε καν αν βάφτηκες ξανθιά. Α, ρε Αδάμο. Πίστευες πως έτσι θα με κρατούσες στο πλευρό σου. Α, ρε Αδάμο. Μόνο να μη με είχες δεδομένη. Να μου ’λεγες έστω πως σ’ αρέσει το καρέ μου. Έστω κι αν δεν το εννοούσες. Μόνο να μου ’κανες πιο πολλές ερωτήσεις που πάω, που γυρίζω, τι κάνω ίσως έτσι να με απέτρεπες. Ίσως. Ίσως και όχι. Ωραίο πράμα είναι να είσαι στο σπίτι να ξεσκατίζεις το βρέφος, να καθαρίζεις και να μαγειρεύεις; Μετά να σχολνάει η Μαρία και ο Χρήστος και να τους διαβάζεις, να τους τρέχεις στις εξωσχολικές δραστηριότητες και κανείς ποτέ να μην ασχολείται μαζί σου, να μην σε ρωτάει αν είσαι καλά και πως πέρασες τη μέρα σου. Και πώς να την πέρασες άτιμη κλεισμένη στο σπίτι. Τα παιδιά μου. Τα δύστυχα. Αν ήξεραν τι πάει να κάνει τώρα η μαμά. Είσαι όμως άνθρωπος. Και κάποιος σου ’δωσε σημασία. Έστω σε ηλεκτρονική μορφή. Και σε λίγο θα ‘ναι εδώ. Μπροστά σου. Ζωντανός. Ολοζώντανος. Αμάν. Προλαβαίνω ακόμα να φύγω;

Μα τι σκοτίζομαι; Φτάνει πια. Δέκα μήνες το συζητάς. Ψυχολόγους, ψυχιάτρους και πάλι απάντηση δεν πήρες. Ακόμη και με τον πάτερ Ιουλιανό τα ’πες. Κι αυτός έδωσε απάντηση μα τί απάντηση. Αμαρτία! Ο φύλακας άγγελος θα βλέπει. Τι ντροπή. Και πάλι αυτή η απάντηση δεν σε ικανοποίησε. Πάλι στον ίδιο παρονομαστή. Και τώρα είσαι εδώ. Σ’ ένα φθηνό πανδοχείο. Hotel Paradise. Ποιος να σου το ’λεγε. Να μπεις στην κόλαση σου. Να χορέψεις στο καζάνι, μήπως και βρεις επιτέλους τη γαλήνη του παραδείσου.

Κι οι γονείς μου; Αν το γνώριζαν θα με αποκλήρωναν. Πεθερός. Ωχ, ο πεθερός μου. Πώς τον σκέφτηκες αυτόν τώρα; Τι ρωτάω, αστυνόμος δεν είναι; Φυτρώνει εκεί που δεν τον σπέρνουν. Αν το ’ξερε θα μ’ έκραζε σ’ όλο το νησί. Θα με φάει ζωντανή. Μιλάει με πάθος για τις άπιστες. Τις στολίζει καλά. Κι εκείνο το ύφος του. Άου! Πόνος στο στομάχι. Σουβλιές. Άντε, χαλάρωσε. Φτάνει πια με τον πεθερό. Δεν θα μάθει ποτέ τίποτα. Αγαπάς το γιό του και τον φροντίζεις. Τι ξέρει αυτός για τις ώρες που έρχεται ο κανακάρης του στο κρεβάτι μετά τη δουλειά στον υπολογιστή. Τι ξέρει αυτός για τον τελευταίο χρόνο που κάνετε έρωτα μια φορά το μήνα. Τίποτα. Και ούτε πρόκειται να μάθει τίποτα για το ραντεβού σου.

Θεέ μου τι άγχος αυτό. Δέκα ώρες να τρίβομαι δεν ηρεμώ. Κάποια υγρά θα βγούνε πάλι μέχρι τι στιγμή εκείνη. Και πάλι θα μυρίζουν. Καλά πως κάνεις έτσι. Αυτού τα υγρά δεν μυρίζουν; Μισή ντροπή δική σου μισή δική του. Τουλάχιστον κάναμε αποτρίχωση. Όπα. Να τα μας. Τρίχα είναι αυτή εκεί κάτω; Α, ναι τις ξανθιές δεν τις πιάνει το λέιζερ. Αχ, ελπίζω μόνο να μην του μείνει καμιά στα δόντια. Μα τι λέω η μαλάκο; Δεν έκανε ξανά σεξ ο άνθρωπος; Ξέρει τι θα συναντήσει.

Πόρτα ανοίγει. Να ο Φειδίας. Επιτέλους να τελειώνουμε. Νόμιζα δεν θα έρθει. Να με αφήσει μόνη να τρελαθώ απ’ την αγωνία. Ναι, σιγά να μην ερχόταν. Αφού αυτός σε παρέσυρε αγάπη μου. Ωχ, ωχ, αυτό το βλέμμα σκοτώνει. Κατευθείαν στο ψητό. Άγριες διαθέσεις. Ρε συ, πώς τα ’βγαλε τα ρούχα σε κλάσματα δευτερολέπτου. Να δούμε πόσες φορές το ’χει κάνει και με πόσες.

Αμάν. Επιβλητικός ο απαγορευμένος καρπός. Γλυκύς. Και ξινός. Γλυκόξινος. Κινέζικο πιάτο. Ρε συ, να βλέπει τώρα ο φύλακας άγγελος; Ας με συγχωρέσει. Θα καταλάβει γιατί το κάνω. Τι λέω η άτιμη. Έτριξε η πόρτα; Τι γίνεται; Room service; Η πόρτα ανοικτή. Φως. Πονάνε τα μάτια. Τι γίνεται; Φλας είναι αυτά; Ναι. Αμάν! Ο κυρ Άγγελος ο πεθερός μου! Τι στο καλό, πως το ’μαθε; Εφιάλτης είναι. Όχι, όχι. Ξύπνια. Τα μάτια μου ορθάνοικτα. Ωχ, το ίδιο και το στόμα μου. Ζάλη. Μαύρο. Δεν βλέπω. Βουητό στ’ αυτιά μου.

Comments

comments

Άνθια Χριστοδούλου Θεοφίλου
Ψυχολόγος, Σύμβουλος, Ψυχοθεραπεύτρια και Life Coach. Έχει επίσης εξειδικευτεί στη θεραπεία για την καταπολέμηση Διατροφικών Διαταραχών (Νευρογενής Ανορεξία, Νευρογενής Βουλιμία, Παχυσαρκία). Παράλληλα εξειδικεύεται στη ψυχοθεραπεία παιδιών κι εφήβων, στην παιγνιοθεραπεία και στην τραυματοθεραπεία EMDR για ενήλικες, παιδιά κι εφήβους. Εργάζεται ιδιωτικά στο Κέντρο Προσωπικής Ανάπτυξης και Αυτογνωσίας Για Την Ιθάκη το οποίο και διευθύνει. Στον ελεύθερο της χρόνο ασχολείται με την τέχνη και τη δημιουργική γραφή, θεωρώντας αυτές τις μορφές έκφρασης προσωπική της ψυχοθεραπεία. Διαβάστε Περισσότερα.