Aπό παιδί μου αρέσαν τα παραμύθια…

Ήταν της μάνας μου η πιο γλυκιά συνήθεια…

Μάγισσες, πρίγκηπες, νεράιδες βασιλιάδες..

Και  ο ήρωας μου, που νικούσε τους χιλιάδες…

 

Χαμογέλασα πικρά στους στίχους αυτού του τραγουδιού…

Είχε τον τίτλο χάνομαι και γω χάθηκα ανάμεσα στις λέξεις του…

Προσπαθούσα να κατανοήσω τα κατασκευασμένα παραμύθια των

μεγαλυτερων σε ηλικία ανθρώπων…

Πρίγκιπες; Νεράιδες; Βασιλιάδες; Και αυτός ο ήρωας που νικούσε

τους χιλιάδες και που μόνο, στα παραμύθια τον συναντούμε.

Θα θυμαστε όλοι φαντάζομαι το μικρό κοριτσάκι όπου βίωνε στην

χώρα του τον πόλεμο και καθώς κρατούσε την κούκλα του, σκέπαζε

με τα αδύναμα του χεράκια, τα ματάκια της κούκλας του ώστε να μην

βλέπει τις βαρβαρότητες γύρω του…

Ήταν ένα παιδί που μεγάλωσε απότομα…

Ωρίμασε κι έγινε τόσο νωρίς υπεύθυνο απέναντι στην κούκλα του που

θεωρούσε μώρό του…

Ενα βλέμμα απλανές και μια φωνή που πνίγεται στο λυγμό….

Το προσωπάκι  του βαμμενο με πονο και οχι απλά με χρωματα, που

συνηθως παίζουν τα παιδιά…

Δεν εχει σημασια το χρωμα….
Δεν παυει απο το να ειναι μια παιδικη ψυχη που απο τοσο δα μικρο,κουβαλαει

μια ιστορια, μια ιστορια πονου, θλίψης και οδυνης….

Περίεργο δεν είναι;

Αυτό το παιδί δεν βίωσε ποτέ του το ψεύτικο παραμύθι…

Δεν είχε τίποτα να περίμενει…

Στα δικα του παραμύθια δεν υπήρξαν  πριγκιπες νεραιδιες και βασιλιάδες…
Μονο φρίκη, μια φρικη πολεμου που οι ιδιοι οι εξουαστιαστές του κόσμου

θελησαν να επιβάλουν σε ανυπεράσπιστες ψυχές….
Η σιωπή του; Η ταυτοτητα του….

Πονάει πραγματικά…

Γιατί προσπαθούσαν να μας κρύψουν την αλήθεια της ίδιας της ζωής;

Γιατί δεν μας προειδοποίησε ποτέ κανείς για το τι στην πραγματικότητα

είναι αυτή η ίδια η ζωή;

Δεν υπάρχουν παραμύθια σήμερα, δεν υπάρχουν νεράιδες που κάνουν

τα όνειρα σου πραγματικότητα και τις στιγμές σου συναρπάστικες με ένα

μαγικό ραβδί.

Αυτό που υπάρχει σήμερα, είναι  ένα στημένο παιχνίδι.

Υπάρχουν κεφάλαια ζωης, στάδια, που πότε σου φέρνουν χαρά, πότε σου

φέρνουν λύπη και πότε αγανακτεις για αυτό που ζεις.

Λόγια που γίνονται κομάτια και χάνουν το νόημα τους…

Λέξεις που ντύνονται με ψεματα, όπως λέει χαρακτηριστικά ενα τραγούδι…

Πρόσωπα που πίσω απο το χαμόγελο τους κρύβουν το σκοτάδι…

Μαχαίριες  πισώπλατες και μια καρδιά που αιμορραγεί…

Αν μπούμε στην διαδικασία να κάνουμε μία βόλτα στον μέσα μας, κόσμο,

θα βρούμε μονοπάτια κλειστά και κρυφές στιγμές που θελήσαμε να

κρατήσουμε για μας τους ίδιους, σκεψεις μυστικές που δεν τολμήσαμε

ποτέ μας να τις εφαρμόσουμε  στις πράξεις…

Μια φοβία και ένα τεράστιο γιατί για την κοινωνία του σήμερα…

Δυσκολο τελικά το οδοιπορικό της ψυχής μας…

Η καρδιά χτυπάει μελαγχολικά και ζητάμε ενα διάλειμμα…

Αν καταφέρουμε να κλάψουμε θα καταφέρουμε με αυτό τον τρόπο

να εκτονωθούμε,  αν οχι; Ο θυμός φουντώνει και κάποια άλλα στοιχεία

βγαίνουν στην επιφάνεια και αναζητούν την δικαίωση…

Τα πολλα χτυπήματα της ζωής προσφέρουν μείωση της δυναμης μας…

Οι πληγές που κουβαλάμε αμα το ψάξει κάποιος καλά, είναι αποτελέσμα

εργασίας κάποιων άλλων.

Έχουμε κουραστει απο  το καθημερινό καρναβάλι με τις μάσκες…

Ακόμη κι εμείς οι ίδιοι…

Όταν κοιτάξουμε τον εαυτό μας στον καθρέφτη, αυτό που βλέπουμε

είναι ένα πρόσωπο άλλο…

Δεν μπορεί να είναι η δικιά μας ταυτότητα αυτή…

Τα χαρακτηριστικά μας έγιναν πιο σκληρά, τα μάτια μας βγάζουν

σπίθες απο φωτιά, η έκφραση μας δείχνει κουρασμένη…

Που πήγε αυτή η ηρεμία που είχαμε κάποτε;

Το χαμόγελο, πως μπορεί έτσι απλά να εξαφανιστεί και την θέση του,

να πάρει ο θυμός;

Τρομάζει η εικόνα μας…

Ολα αυτά; Συνέπεια ανθρώπων που θέλησαν να μας πάρουν τα πάντα…

Θυσίες που κάναμε και  που δεν είχαν αντίκρυσμα…

Έχουμε κουραστεί απο κατασκευασμένα πρόσωπα υποκρισίας…

Είναι λες και ανήκουμε στο πουθενά..

Δεν έχουμε τίποτα καλό να θυμόμαστε…

Η καρδιά ειναι άδεια…

Ξυπνάμε με τον φόβο και κοιμομαστε με τον φόβο…

Είναι κάπου εδώ που θυμήθηκα τους ακόλουθους στίχους…

 

Πίσω απ’ τα κάγκελα κοιτάζει και γελάει
σε ένα δικό του κόσμο ζει, παραμιλάει.
Θεέ μου τι τρέλα αυτός ο κόσμος κουβαλάει
που είναι απ’ έξω και εδώ μέσα με κρατάει.

Κανείς δεν ρώτησε να μάθει το, γιατί,
έχει ταυτότητα της τρέλας το χαρτί.
Ένα μυαλό είχε χειμώνα καλοκαίρι
γιατί τρελάθηκε ούτε κι αυτός το ξέρει.

 

Αυτοί που φταίνε είναι απ’ έξω,
άδικε κόσμε πως να σ’ αντέξω;
Υποκρισία και αχαριστία
που εγώ τρελάθηκα είναι αιτία.

 

Κάπως έτσι ειναι η πραγματική εικόνα, μέσα απο τους

στίχους του Σταμάτη Γονίδη…

 

Όχι,  δεν υπήρχαν όλα αυτά στα παραμύθια, σε αυτά πάντα ο καλός

νικούσε, σήμερα μόνο ο κακός εχει την κυριαρχία, εμείς ειμαστε απλά

οι κομπάρσοι  που μένουν πίσω προσπαθώντας να σώσουν ότιδηποτε

αν σώζεται…

Ο ήρωας, είναι ο ψεύτικος ανθρωπος, αυτός που πίσω απο τα κουστούμια,

το δηθεν χαμόγελο του και τα λόγια υποκρισίας προσπαθεί και

καταφέρνει πολύ εύκολα να αποκτήσει οπαδούς…

Οπαδούς όμως μέχρι πότε; Κάποια στιγμή η αλήθεια δεν θα βγεί στην

επιφάνεια; Δεν θα κάνει ένα λάθος και τότε θα πέσει ο ίδιος στην

παγίδα που έστησε;

Είναι τότε που η εικόνα του μετατρέπεται σε εφιάλτη…

Συνειδητοποιείς ξαφνικά ότι τίποτα δεν ζει για πάντα…

Όλα έχουν ημερομηνία λήξης…

Τελικά;

Άλλα μου τάξανε ζωη…

Λέει κι ένα άλλο μουσικό άσμα…

Συγκεκριμένα;

 

Μεγάλωνα κι αντίκριζα τον κόσμο
μα έβρισκα κλειστό τον κάθε δρόμο
κι όλοι μου λέγαν η ζωή είναι μπροστά μου
όμως δε μ’άφηναν ν’ανοίξω τα φτερά μου

 

 

Άλλα μου τάξανε πολλοί και άλλα μου δώσανε
όμως με κάναν δυνατό κι ας με πληγώσανε
ό, τι αγάπησα πολύ μου το στερήσανε
μα δε μου πήραν την ψυχή δε με νικήσανε

 

Ακριβως έτσι…

Τα αμέτρητα χτυπήματα της ζωής σε κάνουν πιο δυνατό…

Αν πέσεις θα σηκωθείς…

Αν σε αδικήσουν ακόμη και τότε το παλεύεις…

Αν σε κυνηγήσουν; Θα τρέξεις μακριά…

Αν βρεις δρόμους κλειστούς θα φτιάξεις το δικό σου μονοπάτι

Και κάπου εκεί…

Η ζωή παίρνει την μορφή που εμείς της δίνουμε…

Ενα παλιό κεφάλαιο κλείνει κι ένα άλλο ανοίγει…

Βασικά…

Όπως έχετε καταλαβει…

Ενα τεράστιο φάλτσο είναι αυτή η ζωή…

Πρέπει να σβήσουμε απο την μνήμη μας τα παραμύθια των παιδικών

μας χρόνων και να αφεθούμε στο σήμερα όπως αυτό εχει διαμορφωθεί

μπροστά μας…

Δεν θα δώσουμε στήριξη στην επιφάνεια των σημερινών ανθρώπων αλλά

θα κατανοήσουμε μέσα μας ότι αυτός είναι ο κόσμος, είτε τον δεχόμαστε

είτε όχι, αποτελούμε μέρος αυτού και αν θέλουμε να ξεχωρίζουμε ;

Ας μείνουμε θεατές και ας μην συμμετέχουμε στα σκοτεινά

τους έργα και ίσως κάπου, κάποτε, βρούμε τον ανθρωπο με Α κεφαλαίο…

Comments

Βαλέριας Βαλέριου
Γεννήθηκε στην Λεμεσό. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής, αγιογραφίας καθώς και σεμινάρια Δημοσιογραφίας. Συνεργάστηκε με την εφημερίδα τα Νέα. Στην συνέχεια μπαίνει στο χώρο της ραδιοφωνίας. Έχει ασχοληθεί με την παραγωγή μουσικών προγραμμάτων αλλά πολύ κυρίως με την παραγωγή και παρουσίαση ενημερωτικών εκπομπών καθώς και προγράμματα, συνεντεύξεων μέσα από τον Πολιτικό, κοινωνικό, ιατρικό, θρησκευτικό αλλά και πολιτιστικό χώρο. Διαβάστε Περισσότερα.