Δεν ξέρω αν όλα αυτά τα σιδερένια πουλιά, που πετάνε από πάνω μου μπορούν να με κάνουν πιο δυνατό…

Δεν ξέρω καν,  αν όλοι αυτοί που λένε πως αγαπούν τα παιδιά το εννοούν…

Δεν ξέρω αν φταίει η εποχή που ζούμε…

Δεν ξέρω αν φταίει ακόμη και ο ίδιος ο Θεός που έκανε τους ανθρώπους τόσο αδίστακτους στο να κατασκευάζουν σιδερένια αντικείμενα, που μόνο κακό μπορούν να προσφέρουν στους συνανθρώπους μας…

Είναι οι μέρες τόσο δύσκολες που πνίγομαι στην σκόνη…

Δεν υπάρχει τίποτα για να ξεκουράσω το μικρό μου το κορμάκι…

Μόνο ερείπια, χώματα και πέτρες…

Γύρω μου επικρατεί ένα χάος και γω να προσπαθώ,  να φτάσω κάπου,  όπου τα πυρά του εχθρού,  δεν θα μπορέσουν να με αγγίξουν…

Η ευθύνη μου; Μεγάλη και είμαι μόνο οκτώ χρονών…

Οι γονείς μου δεν ζουν πια, ούτε και οι  μικρές  μου αδερφές, μόνο εγώ και ο μικρότερος, από μένα αδερφός,  ζούμε…

Τα μάτια του αδερφού μου πελώρια να με κοιτάνε ζητώντας μου βοήθεια και γω,  να προσπαθώ να τον κάνω να δει κάτι άλλο από αυτό το χάος που επικρατεί αλλά αν το κάνω,  θα είναι ψέμα, ένα παραμύθι,  που δεν υπάρχει.

Αυτό το έζησαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα,  καθόλου μα καθόλου δεν υπάρχει…

Το χεράκι του κρατάει σφιχτά το δικό μου και κάθε τόσο,  με τραβάει με δύναμη ζητώντας μου βοήθεια…

Μα ποια βοήθεια θα μπορούσα εγώ να του προσφέρω,  όταν δεν μπορώ να βοηθήσω τον ίδιο μου τον εαυτό;

Πώς να του εξηγήσω, πως εκεί που μέχρι χθες παίζαμε και χαμογελούσαμε,  ξαφνικά μεγαλώσαμε απότομα;

Πώς να του πω πως δεν καταλαβαίνω όλα αυτά που συμβαίνουν γύρω μας;

Τι εξηγήσεις θα μπορούσα να δώσω σ΄ένα τρίχρονο αγόρι;

Μπορώ από την μία στιγμή στην άλλη,  να προσποιηθώ ότι τίποτα δεν συμβαίνει και πως από στιγμή σε στιγμή,  οι εικόνες θα αλλάξουν; Μπορώ;;;

Πονάει το μέσα μου…

Μ΄ένα σφουγγάρι δεν μπορώ να σβήσω τίποτα…

Τα γεγονότα είναι μπροστά μου,  τα βλέπω τα νιώθω και πονάω πολύ…

Δεν ξέρω αν μπορέσω ποτέ να διαχειριστώ,  όλο αυτόν τον πόνο και αν κατορθώσω βέβαια να βγω ποτέ ζωντανός,  από αυτόν τον πόλεμο…

Τον οποιονδήποτε πόλεμο…

Δεν έχει σημασία το χρώμα…

Η Εθνικότητα…

Οι Πιστοί και οι άθεοι…

Σημασία έχουν οι ψυχές…

Δεν είναι σωστό να πολεμάνε τα παιδιά…

Αυτά δεν πρόλαβαν καλά,  καλά,  να χαρούν …

Και γιατί θα πρέπει να πληρώσω εγώ σαν παιδί την σιωπή των μεγάλων;

Είμαι σίγουρος πως τους δόθηκε η ευκαιρία να σώσουν κάτι…

Αλλά αυτό που αισθάνομαι είναι πως το χρήμα το έκαναν θεό τους, προσευχή τους και ξέχασαν τον ίδιο τον άνθρωπο….

Παντού σκοπιμότητες…

Συμφέροντα…

Εμείς τώρα. Σαν παιδιά,  θα έπρεπε να τρέχαμε ανέμελα σε κάποιους κήπους γεμάτους από λουλούδια που μόνο ευωδίες θα μπορούσαν να μας προσφέρουν αλλά …

Καμένες σάρκες μυρίζουν…

Μια μυρωδιά που προκαλεί αναγούλα…

Ανθρώπινα μέλη σκόρπια δεξιά και αριστερά και γω να προσπαθώ να κρατήσω τα μάτια του μικρού μου αδερφού κλειστά,  ώστε να μην βλέπει όλα αυτά,  γιατί ξέρω πως θα τα κουβαλάει μια ζωή, όπως θα τα κουβαλάω και γω…

Και πάλι…

Αν καταφέρουμε να παραμείνουμε στην ζωή….

Δεν ξέρω τι πραγματικά θέλω…

Να πεθάνω ακολουθώντας τους γονείς και τις αδερφές μου  ή μήπως να παλέψω για να ζήσω εμένα και τον αδερφό μου;

Όχι, όχι…

Δεν ξέρω, αλήθεια δεν ξέρω…

Όσο κι αν προσπαθώ να βρω τι είναι αυτό που θέλω δεν τα καταφέρνω…

Οι οβίδες γύρω μας πέφτουν σαν βροχή και γω με τον μικρό μου αδερφό να κρυβόμαστε πίσω από κάποια ερείπια για ακόμη μια φορά….

Δεν ξέρω που θα μας βγάλει και αυτή η μέρα…

Δεν ξέρω αν σταματήσει ποτέ αυτό…

Θέλω να ουρλιάξω δυνατά και να τους πω σταματάτε…

Είμαστε όλοι άνθρωποι…

Θα έπρεπε να σκορπάμε αγάπη στους γύρω μας και όχι να πολεμάμε ο ένας τον άλλον…

Όλοι τις ίδιες ανάγκες έχουμε…

Πονάμε το ίδιο…

Φοβόμαστε το ίδιο…

Μπορεί να βλέπουμε τον κόσμο διαφορετικά αλλά ανήκουμε όλοι εδώ …

Μπορούμε να γίνουμε ένα…

Να μην μας χωρίζει τίποτα,  φτάνει να το θέλουμε…

Μα τι λέω…

Τις τελευταίες μέρες κάθε άλλο από τέτοιες εικόνες βλέπω….

Δεν υπάρχουν ούτε πρίγκιπες  ούτε βασιλιάδες εδώ…

Μόνο κλάματα, ουρλιαχτά και θόρυβοι από σιδερένια πουλιά που πετάνε στον ουρανό, φωνές που δίνουν διαταγές,  σφαγές και αίματα…

Παντού αίματα….

Τα πάντα κόκκινα…

Δεν καταλαβαίνω…

Με πονάει αυτό που κοιτώ, αυτό που ζώ….

Μήπως όμως…

Ναι…

Αυτό είναι….

Τώρα  μπορώ να καταλάβω…

Δεν έχουν ιδέα πως είναι να πονάει μια παιδική ψυχή σαν την δικιά μας…

Κάποιος όμως πρέπει να τους εξηγήσει…

Να τους πει πως αυτή η μικρή ψυχή δεν μπορεί να διαχειριστεί όλο αυτό που γίνεται γύρω…

Ούτε να πενθήσει δεν τα καταφέρνει…

Δεν μπορεί να ζητήσει βοήθεια γιατί δεν υπάρχει από πουθενά να πιαστεί πια, δεν υπάρχει τίποτα…

Ένας εφιάλτης είναι που δεν σταματά ποτέ…

Μέσα της;  Ένα απεριόριστο κενό…

Είναι αυτή η ψυχή που αιμορραγεί όταν παλεύει μόνη της να επιβιώσει μέσα σε ένα χάος …

Είμαστε εμείς οι ψυχές,  τα παιδιά του πολέμου της φρίκης αλλά και του φόβου, αυτό πρέπει να καταλάβουν…

Οι δυνατοί της γης, για να αγνοούν εμάς τα παιδιά…

Πάει να πει ότι κανείς από αυτούς δεν έχει παιδιά…

Ίσως δεν παντρεύτηκαν ποτέ…

Δεν ξέρουν πως είναι να έχεις παιδιά….

Ναι τώρα μπορώ να τους δικαιολογήσω…

Comments

Βαλέριας Βαλέριου
Γεννήθηκε στην Λεμεσό. Παρακολούθησε μαθήματα ζωγραφικής, αγιογραφίας καθώς και σεμινάρια Δημοσιογραφίας. Συνεργάστηκε με την εφημερίδα τα Νέα. Στην συνέχεια μπαίνει στο χώρο της ραδιοφωνίας. Έχει ασχοληθεί με την παραγωγή μουσικών προγραμμάτων αλλά πολύ κυρίως με την παραγωγή και παρουσίαση ενημερωτικών εκπομπών καθώς και προγράμματα, συνεντεύξεων μέσα από τον Πολιτικό, κοινωνικό, ιατρικό, θρησκευτικό αλλά και πολιτιστικό χώρο. Διαβάστε Περισσότερα.