Μαύρα κατσαρά μαλλιά. Μάτια πράσινα. Γυάλινα. Ψυχρά. Παίρνουν ζωή μόνο όταν κατηγορούν τους άλλους και τότε μόνο βγάζουν σπίθες. Φρύδι σμιχτό. Αιωνίως δεμένο. Πλαισιώνει ένα βλέμμα ιδανικό να κακίζει και να ματιάζει. Κορμί πολύ αδύνατο. Χωρίς ίχνος λίπους. Σημάδι νευρωτικού ανθρώπου. Δεν στεριώνει επάνω του το φαγητό από την μανία του να καταδιώκει, να κατακρίνει, να τα βάζει μ’ όλους. Κινείται ζωηρά, με σπασμωδικές ρομποτικές κινήσεις. Προπάντων όταν θυμώνει. Και τι θυμός! Τα νεύρα της ανάβουν μπαρούτι. Μπορεί κανείς να διακρίνει τις πράσινες φουσκωμένες φλέβες. Πετάγονται στο κάτασπρο, σχεδόν διάφανο δέρμα.

Το στόμα της βόθρος. Όποιον πιάνει η γλώσσα της τον τσακίζει. Κόβει οτιδήποτε ψηλότερο απ’ τον εγωισμό της με αυτή τη γλώσσα ψαλίδα. Αν η γειτόνισσα έχει ομορφότερο σπίτι είναι γιατί «ο άντρας της είναι απατεώνας» κι όχι γιατί είναι πιο εύπορη. Αν η συνάδελφος πήρε προαγωγή είναι γιατί «γλείφει» τον διευθυντή, στην κυριολεξία. Αν έχει η αδελφή της περισσότερους φίλους είναι γιατί απλά «εξαγοράζει ακόμη και τους πιο σκάρτους για το συμφέρον» ενώ η ίδια «προτιμάει μόνο την αφρόκρεμα και δεν είναι συμφεροντολόγα». Αν η ξαδέλφη της είναι καλύτερη μαγείρισσα είναι γιατί απλά «έχει ελεύθερο χρόνο επειδή δεν δουλεύει τόσο σκληρά όσο εκείνη». Για κάθε τι κάνει μια εκλογίκευση. Φέρνει κάτω απ’ το δικό της μέτρο οτιδήποτε υπερτερεί.

Νάρκισσος. Διαρκώς περιαυτολογεί. Απαιτεί πάντα ιδιαίτερη μεταχείριση. Είναι «η καλύτερη», «η ομορφότερη», «η εξυπνότερη», απ’ όλες. Κανείς άλλος δεν δικαιούται να διακριθεί περισσότερο απ’ αυτήν. Θέλει η κόρη της να είναι πιο όμορφη απ’ τις κόρες των «φιλενάδων» της. Αλλά όχι ομορφότερη απ’ την ίδια. Ίδια η κακιά μητριά της χιονάτης. Διαρκώς υποβάλει την κόρη της σε δίαιτες. Αλλά όταν χάσει αρκετά κιλά ώστε να γίνει πιο κομψή στο στυλ, η κακιά μάγισσα μάνα της σπρώχνει πιάτα τίγκα στο φαγητό. Γεμίζει το ψυγείο και τα ντουλάπια με λιχουδιές κι η μικρή δύσκολα μπορεί ν’ αντισταθεί. Το παιδί δεν έλαβε ποτέ στοργή απ’ αυτήν. Έμαθε να καλύπτει τα συναισθηματικά κενά του ξεσπώντας στο φαγητό. Από βρέφος αρνήθηκε να την θηλάσει η μάνα της για να μην πέσει το σφριγηλό στήθος της. Αδέλφια δεν απέκτησε για να μη χαλάσει η μάνα το «φιδίσιο» κορμί της.

Επιβλητική κι αυταρχική ώστε να υποτάσσει οτιδήποτε θα μπορούσε να προδώσει τις εντονότερες αδυναμίες της. Επιθετική ώστε να υποχωρούν οι σωφρονέστεροι. Όταν κάποιος επιχειρήσει να διαφωνήσει μαζί της τον καθηλώνει με μια ακατάσχετη πολυλογία αναγκάζοντάς τον να συμφωνήσει μαζί της μη μπορώντας να την παραβγεί στα λόγια. Και ποιος δε φοβάται τη φλυαρία της. Έχει μια απάντηση για όλα. Φοβούμενοι την κακιά γλώσσα της, όλοι προτιμούν να την έχουν «φίλη» παρά εχθρό. Αυτή η γλώσσα η μανιακή, που τις περισσότερες φορές βρίσκεται σε παραλήρημα, καθώς και η αυταρχικότητα και οι τρελές απαιτήσεις, έστειλαν τον άντρα της στον τάφο από ανακοπή στα σαράντα δύο χρόνια του.

Από τότε που αναπαύτηκε ο σύζυγος, εκείνη ξοδεύει αλύπητα τα χρήματα που άφησε. Δικαιολογείται πως ξοδεύει μόνο όσα η ίδια κερδίζει. Όλοι όμως ξέρουν ότι το σχέδιο σπουδών της κόρης της σιγά-σιγά εξανεμίζεται. Γίνεται ρούχα, παπούτσια, τσάντες, καλλυντικά, κοσμήματα. Είναι όμως ανίκανη ν’ απολαμβάνει όσα στερεί από την κόρη της. Ποτέ δεν έχει αρκετά ρούχα, παπούτσια, τσάντες…

Περνάει τώρα βιαστικά το κατώφλι καταστήματος παπουτσιών. Αγνοεί τη ζητιάνα που κάθεται έξω στη γωνία και προτάσσει το χάρτινο, βρώμικο ποτήρι της. Βγαίνει απ’ το κατάστημα μετά από μισή ώρα. Κρατάει δύο χάρτινες σακούλες. Μέσα στην καθεμία, ξεχωριστά στοιβάζονται τρία πακέτα παπουτσιών. Η ζητιάνα τώρα βιάζεται να μιλήσει. «Καλή μου κυρία, την ευχή του θεού να ’χεις, χρειάζομαι μόνο δύο ευρώ για να πάρω το φθηνότερο ζευγάρι παπουτσιών. Τα πόδια μου έχουν σκιστεί.» Εκείνη παρατηρεί για πρώτη φορά τη γυναίκα. Φοράει κουρελιασμένη ζακέτα. Μακριά φούστα που μοιάζει περισσότερο με φόδρα. Οι πατούσες των ποδιών της είναι σκληρές, βρώμικες και ματωμένες. Την κόβει κοντά στα εξήντα.

Αρχίζει να κουνάει τις σακούλες πέρα δώθε νευρικά. Τα δύο της φρύδια τώρα ένα. Οι πράσινες φλέβες γίνονται μπλε. Είναι έτοιμες να εκραγούν. Απαντάει με βαριά, βραχνή φωνή, χαλασμένο γραμμόφωνο. «Να πα’ να δουλέψεις γύφτισσα.» Κάνει μια παύση, παραπατάει απ’ την οργή και συνεχίζει. «Πώς τολμάς να ζητάς λεφτά από ’μένα! Λεφτά που θα μου φανούν χρήσιμα, ενώ για ’σένα σπατάλη. Δεν βλέπεις ότι τα πόδια σου είναι σαν σκάφες και δεν χωράνε σε ντελικάτα παπούτσια όπως αυτά που πουλάνε εδώ; Έτσι κι αλλιώς δεν τα χρειάζεσαι. Ξυπόλυτη έμαθες να περπατάς. Παλιογύφτισσα! Πώς σας επιτρέπει το κράτος να βρωμίζετε τα εδάφη μας; Δεν σας φτάνει που σας αφήνουμε να είστε εδώ, ζητάτε και τα λεφτά μας, τόσο απλά χωρίς να χυθεί μια σταγόνα ιδρώτα στο μέτωπό σας.» Η γυναίκα πάγωσε. Την κοιτάει με το μοναδικό μάτι της γουρλωμένο. Κρατάει το σκυλί που μόλις ξύπνησε σφιχτά στην αγκαλιά της. Εκείνη συνεχίζει. «Δεν σου δίνω τα δύο ευρώ που φυλάω για το μπιλιέτο στάθμευσης. Δεν πρόκειται να χαλάσω τα χαρτονομίσματά μου για ένα κοπρόσκυλο σαν εσένα!».

Κρεμάει και τις δύο σακούλες με τα ψώνια στον αριστερό αγκώνα. Ανοίγει τη τσάντα που έβαλε στο δεξί της ώμο. Βγάζει επιδεικτικά ένα κέρμα των δύο ευρώ από το πορτοφόλι. Γυρνάει την πλάτη στη γυναίκα. Κάνει δυο βήματα. Παραπατάει. Πέφτει από το βάρος των τσαντών και ξαπλώνεται καταγής μπρούμυτα. Το κέρμα των δύο ευρώ γλιστράει από τη χούφτα της. Κυλάει. Η ζητιάνα κοιτάει πρώτα εκείνη. Μετά κοιτάει το κέρμα που κυλάει. Κοιτάει πάλι εκείνη. Κοιτάει και το κέρμα που απομακρύνεται κυλώντας. Εκείνη, φαρδιά πλατιά στο έδαφος, βλέπει τα δύο ευρώ της καθώς κάνουν μια βουτιά στον υπόνομο. Γλουπ!

Comments

comments

Άνθια Χριστοδούλου Θεοφίλου
Ψυχολόγος, Σύμβουλος, Ψυχοθεραπεύτρια και Life Coach. Έχει επίσης εξειδικευτεί στη θεραπεία για την καταπολέμηση Διατροφικών Διαταραχών (Νευρογενής Ανορεξία, Νευρογενής Βουλιμία, Παχυσαρκία). Παράλληλα εξειδικεύεται στη ψυχοθεραπεία παιδιών κι εφήβων, στην παιγνιοθεραπεία και στην τραυματοθεραπεία EMDR για ενήλικες, παιδιά κι εφήβους. Εργάζεται ιδιωτικά στο Κέντρο Προσωπικής Ανάπτυξης και Αυτογνωσίας Για Την Ιθάκη το οποίο και διευθύνει. Στον ελεύθερο της χρόνο ασχολείται με την τέχνη και τη δημιουργική γραφή, θεωρώντας αυτές τις μορφές έκφρασης προσωπική της ψυχοθεραπεία. Διαβάστε Περισσότερα.