Μία θεραπευόμενή μου έγραψε αυτό το κείμενο. Είναι το προσωπικό της βίωμα. Με άμεση ειληκρίνεια κι ευθύτητα η κοπέλλα δηλώνει εδώ την αγωνία που αισθάνεται σχετικά με τον διακαή πόθο της να τεκνοποιήσει και να ζήσει την χαρά του μητρικού ρόλου που προς το παρόν μένει απραγματοποίητος. Κάθε μήνα δεν βιώνει μόνο τον εφιάλτη μίας εγκυμονσύνης που δεν ερχεται αλλά αντιμετωπίζει και τις προσδοκίες και τα σχόλια άλλων γυναικών. Όλα αυτά τα αντιλαμβάνεται ως πίεση που αυξάνει το υφιστάμενο στρες και την αγωνία της. Μου έδωσε την άδειά της να το αναρτήσω γιατί τόσο εκείνη όσο κι εγώ πιστεύουμε ότι θα βοηθήσει όχι μόνο την ίδια που το μοιράζεται αλλά και άλλες γυναίκες που ίσως μπορεί να ταυτίζονται με το βίωμά της.

«Ονειρευόμουν μια ζωή τη στιγμή που θα μάθω πως είμαι έγκυος, τη στιγμή που θα το ανακοινώσω στον άνθρωπό μου, στους γονείς μου, στους φίλους και στους γνωστούς μου. Πάντα, η σκέψη αυτή, ήταν για μένα μια σκέψη χαράς και μια όμορφη εικόνα που έφτιαχνε το μυαλό μου για να με κάνει έστω και στιγμιαία ευτυχισμένη. Η χαρούμενη σκέψη μου λίγο πριν κοιμηθώ. Το ευτυχισμένο σενάριο που ήθελα να γράψω για τη ζωή μου. Για χρόνια ολόκληρα, η στιγμή αυτή έφτανε και περίσσευε. Ήταν αρκετή για να με χαλαρώσει, να μου δώσει ελπίδα στις δύσκολες στιγμές και τη δύναμη να ξέρω πως… ‘τα καλύτερα έρχονται’.

Ώσπου το πλήρωμα του χρόνου ήρθε, ωρίμασε η στιγμή ώστε .. η σκέψη αυτή να μπορεί να γίνει πραγματικότητα. Οι συνθήκες πια το ευνοούν κι εγώ αφού το ονειρεύτηκα τόσο, το περιμένω ακόμα πιο πολύ. Και περιμένω, περιμένω, περιμένω…

Και αυτή η ριμάδα η στιγμή αργεί…. Μήνας μπαίνει, μήνας βγαίνει κι η αγωνία δεν είναι ποτέ η ίδια, μόνο μεγαλώνει. Και πάνω εκεί που κάθε τέλος του μήνα το νιώθω, είμαι σίγουρη δηλαδή και λέω δε μπορεί αυτή η φορά θα είναι και η τυχερή, πάνω εκεί απογοητεύομαι. Αισθάνομαι αποτυχημένη και άτυχη. Με πιάνει το μαράζι, το παράπονο και ξανά μανά η αγωνία. Εκείνη τη μέρα του μήνα που περίμενα τόσα χρόνια, κι όταν ερχόταν με ανακούφιζε. Εκείνη η μέρα πλεόν – όταν έρθει- με γεμίζει με τόση θλίψη ξαφνικά.

Λένε πως δεν πρέπει να το συζητώ με κανέναν, πως πρέπει να κρύβω το πόσο πολύ θέλω ένα μωρό – μή με ματιάσουν. Να μη φαίνομαι απελπισμένη…και να με προστατέψω λίγο! Λένε πως πρέπει να ηρεμήσω, να δώσω προτεραιότητα στον εαυτό μου και στην σχέση με τον άντρα μου,  να χαλαρώσω και να εστιάσω στα θετικά- να μην το σκέφτομαι συνέχεια, να κανω υπομονή και να συνεχίζω τη ζωή μου κανονικά εμπλουτίζοντας την με δραστηριότητες, και άλλα διάφορα χαρούμενα και φωτεινά που θα με βοηθήσουν να αποβάλω το στρες και το άγχος. Και.. και.. και…

Τα ξέρω όλα αυτά, τα ήξερα άλλωστε και πριν. Είναι όλα αυτά που θα ‘λεγα εξάλλου και εγώ σ’ εκείνες τις γυναίκες που είναι ή θα έρθουν κάποτε στη θέση μου. Είναι όλα αυτά τα ‘λογικά’ που πρέπει να σκεφτώ για να με βοηθήσω λίγο και να ήρεμησω.. Έλα όμως που δε γίνεται…

Γιατί την ώρα που με ρωτάνε αν θέλω να κάνω παιδιά – σταθερή ερώτηση σε συζήτηση με κάποιον που μόλις έχω γνωρίσει, στην κυριολεξία, όταν ακούσει πως είμαι πλέον παντρεμένη, θέλω να βάλω τις φωνές.  Γιατί την ώρα που με κοιτάνε με ύφος συνομωτικό και περιμένουν να τους πω απο μόνη μου… τα ‘καλά νέα’, αισθάνομαι εκείνο το άβολο κενό, που αλλιώς να το περιγράψω δε μπορώ, αλλά μοιάζει με μια τεράστια μαύρη πλάκα που κάποιο αόρατο χέρι την πιέζει επάνω στο στήθος μου. Ή την ώρα που οι πιο ‘αγενείς’ με ρωτάνε πότε θα κάνω παιδί ή ακόμα χειρότερα, αν είμαι έγκυος στα ίσια, κοιτώντας την κοιλιά μου (κάποιοι πιο τολμηροί δοκίμασαν να την χαϊδέψουν κιόλας) λες και δεν ξέρουν πως κανείς ποτέ δεν μπόρεσε να απαντήσει με βεβαιότητα αυτή την ερώτηση ή τέλος πάντων πως δεν ρωτάμε τέτοια  πράγματα ΠΟΤΕ. Πάντα εκείνες τις στιγμές, αυτοί οι καταραμένοι ‘καλοί τρόποι’ και φυσικά ο εγωισμός μου με σταματάνε απο το να βρίσω, να φωνάξω, να επιτεθώ βίαια σ’ ολους εκείνους που χωρίς να το καταλάβουν, χωρίς καν να το σκεφτούν με γεμίζουν με τόσο άγχος και θλίψη – και μετά συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους.

Και είναι άξιο απορίας που όλη αυτή η ‘επίθεση’ ενδιαφέροντος για το αν θα κάνω ‘επιτέλους’ εγώ ένα μωρό – λες και είναι κανένα μείζων θέμα στη δική τους ζωή- προέρχεται σχεδόν πάντα απο γυναίκες. Όλη αυτή η πίεση που ασκείται στη γυναίκα που μόλις έχει παντρευτεί ή σ’εκείνη που έχει περάσει τα τριάντα και έχει ή και δεν έχει δεσμό, στη γυναίκα που δίνει μια παραπάνω βαρύτητα στην δουλειά της, σ’ εκείνη που ακόμα δεν σκέφητκε το ενδεχόμενο της μητρότητας και σ’ εκείνην που το θέλει όσο τίποτε άλλο σ’ αυτή τη ζωή, ασκείται κυρίως απο τις ίδιες τις γυναίκες γύρω της.

Απο αυτές που την κοιτούν συνωμοτικά, και την ρωτούν δήθεν με ‘τρόπο’ και απ΄έξω-απ’ ξω αν έχει ξεκινήσει τις προσπάθειες για ένα μωρό, απο αυτές που της χαιδεύουν την κοιλιά χωρίς λόγο, εκείνες που θα στεναχωρεθούν, θα ανάβουν κεριά, θα κάνουν τάματα και θα της πουν την ιστορία της ξαδέλφης του γείτονά τους για να την καθυσηχάσουν όταν τους απαντήσει πως αντιμετωπίζει ένα πρόβλημα γυναικολογικό και θα δυσκολευτεί να κάνει ένα μωρό. Πώς μια γυναίκα, που ενώ θα έπρεπε να καταλαβαίνει, πόσο άσχημο είναι να βιώνεις αυτή την έμμεση πίεση απο τους γύρω σου ειδικά στο θέμα ‘μωρό’, πόσο επίπονο είναι να αισθάνεσαι την απογοήτευση αυτή στο βλέμμα των γύρω σου όσο ένα μωρό αργεί… Πώς αυτή η γυναίκα, με τόση ευκολία και απερισκεψία φέρνει σε τόσο δύσκολη θέση την ανηψιά, την ξαδέλφη, την φίλη, την αδελφή, τη γνωστή της και ακόμα χειρότερα κάποια άγνωστη κοπέλα που συνάντησε τυχαία;

Δεν ξέρω ποιά είναι η κατάλληλη απάντηση σε τέτοιες περιπτώσεις. Δεν ξέρω πως να βάλει μια γυναίκα φρένο στον περίγυρό της και την «απαίτησή» του, αυτή να τεκνοποιήσει το συντομότερο δυνατό. Δεν ξέρω πως γίνεται να μην πληγώνεται, να μην αγωνιά και να μην απελπίζεται όταν θέλει τόσο ενα μωρό και δεν έρχεται. Αυτό που όμως ξέρω είναι πως αν μια γυναίκα το θέλει πολύ, θα έρθει. Θα έρθει σίγουρα, σε μια ήρεμη μαμά και έναν ήρεμο μπαμπά. Σε δύο ανθρώπους που αγαπιούνται, σε δυο ανθρώπους που απολαμβάνουν τον έρωτα μεταξύ τους χωρίς τα πρέπει και το άγχος αλλά και τον χρόνο μόνοι τους. Σε μια γυναίκα που δεν ακούει πια τι λέει ο περίγυρος και δεν αγχώνεται επειδή δεν ήρθε ένα μωρό αυτό το μήνα, γιατί ξέρει πως θα έρθει ίσως τον επόμενο μήνα, το επόμενο χρόνο… ποιός ξέρει.. πάντως θα έρθει. Ναι, θα σ’ έναν άνθρωπο που το πιστεύει πια με όλη του τη καρδιά ότι .. ‘τα καλύτερα ΣΙΓΟΥΡΑ έρχονται’ και θα ρθούν.»

                                                                                                   Jackie

Comments

comments

Άνθια Χριστοδούλου Θεοφίλου
Ψυχολόγος, Σύμβουλος, Ψυχοθεραπεύτρια και Life Coach. Έχει επίσης εξειδικευτεί στη θεραπεία για την καταπολέμηση Διατροφικών Διαταραχών (Νευρογενής Ανορεξία, Νευρογενής Βουλιμία, Παχυσαρκία). Παράλληλα εξειδικεύεται στη ψυχοθεραπεία παιδιών κι εφήβων, στην παιγνιοθεραπεία και στην τραυματοθεραπεία EMDR για ενήλικες, παιδιά κι εφήβους. Εργάζεται ιδιωτικά στο Κέντρο Προσωπικής Ανάπτυξης και Αυτογνωσίας Για Την Ιθάκη το οποίο και διευθύνει. Στον ελεύθερο της χρόνο ασχολείται με την τέχνη και τη δημιουργική γραφή, θεωρώντας αυτές τις μορφές έκφρασης προσωπική της ψυχοθεραπεία. Διαβάστε Περισσότερα.