Υπάρχουν στιγμές στη ζωή που το παρελθόν συνεχίζει να μας αγγίζει, ακόμα κι αν νομίζουμε πως το έχουμε αφήσει πίσω. Το εσωτερικό παιδί, εκείνο το κομμάτι μας που κάποτε ένιωθε, φοβόταν, χαιρόταν και ονειρευόταν, παραμένει ζωντανό μέσα μας και καθορίζει συχνά τον τρόπο που σχετιζόμαστε, αγαπάμε και φροντίζουμε τον εαυτό μας.
Η συνάντηση με το εσωτερικό παιδί είναι μια βαθιά θεραπευτική εμπειρία που μας βοηθά να επανασυνδεθούμε με την αθωότητα, τη δημιουργικότητα και την ευαισθησία μας, αλλά και να θεραπεύσουμε πληγές που ίσως ακόμη πονάνε.
Η άσκηση που ακολουθεί, σε μορφή επιστολής, αποτελεί μια πραγματική θεραπευτική εμπειρία, την οποία μοιράστηκε μαζί μου μια θεραπευόμενη κατά τη διάρκεια της συνεδρίας μας. Έδωσε τη συγκατάθεσή της να δημοσιευθεί ως άρθρο η προσωπική της επικοινωνία με το δικό της πληγωμένο εσωτερικό παιδί, ώστε να εμπνευστούν και άλλοι να έρθουν σε επαφή με το δικό τους εσωτερικό παιδί. Πρόκειται για μια συγκινητική υπενθύμιση της δύναμης που έχει η αγάπη και η κατανόηση προς τον εαυτό μας, της δύναμης που γεννιέται όταν το ενήλικο εγώ μας συναντά με τρυφερότητα το παιδί που υπήρξαμε και του δίνει στην απαραίτητη υποστήριξη ώστε να μπορέσει να επουλώσει τις πληγές του.
Αγαπημένο μου παιδί,
Ήθελα να σου γράψω αυτό το γράμμα ως μια ένδειξη της σημαντικότητάς σου.
Είχες δίκιο όταν:
Ένιωθες ονειροπόλα, βομβάρδιζαν με «αυτή η μικρή είναι πάντα στον κόσμο της».
Ένιωθες ψεύτρα, βομβάρδιζαν με «αυτή η μικρή είναι εντελώς φαντασιόπληκτη».
Ένιωθες χαζή, βομβάρδιζαν με «θέλεις να πεις και να στο πω, θα το καταλάβεις;».
Ένιωθες μόνη γιατί επέστρεφες μόνη στο σπίτι μετά το σχολείο κι ήταν πάντα άδειο· τα ιδιαίτερα μαθήματα ήταν ανακουφιστικά για τους γονείς σου που απλώς ήθελαν να σπρώξουν τη μέρα τους χωρίς να σε φορτωθούν.
Ένιωθες ανεύθυνη που μετά το σχολείο, αντί να διαβάσεις, διάλεγες να βγεις έξω να κάνεις ποδήλατο. Σε τιμωρούσαν συχνά γι’ αυτό. Όμως ποτέ δεν ήταν κάποιος εκεί να σε υποδεχτεί όταν σχολούσες, μόνο ένα τηλέφωνο που έπαιρνες τη μαμά σου να ρωτήσεις τι φαγητό έχει στο ψυγείο. Ήταν πάντα «φάτε cornflakes».
Ένιωθες «λάθος» γιατί μόνο εσύ έτρωγες ξύλο, και ποτέ τα αδέρφια σου, μόνο εσύ.
Ένα παιδί χωρίς καθοδήγηση ίσως χαθεί· ένα παιδί με λάθος καθοδήγηση όμως σίγουρα θα τραυματιστεί. Οι συναλλαγές που σου έμαθαν ήταν μετρήσιμες. Είσαι καλή, άρα είσαι αποδεκτή· είσαι καλή μαθήτρια, άρα μπορώ να μιλήσω για σένα στους άλλους.
Δεν έχεις κάνει λάθος· αντίθετα, έχεις μπει μέσα σε ένα πολύ τοξικό περιβάλλον και κατάφερες να μείνεις δυνατή, αυθεντική και ακέραιη.
Είσαι ένα μικρό, γλυκό κοριτσάκι γεμάτο ενέργεια και φαντασία, γεμάτο περιέργεια και καλοσύνη. Είσαι έξυπνη, λογική και φροντίζεις τους γύρω σου. Αφομοιώνεις τα πάντα· έχεις ταλέντο στο μπαλέτο, στη φωνή και στο πιάνο. Έχεις μια δύναμη να μετατρέπεις την εγκατάλειψη και τη μοναξιά, μένοντας σε ένα άδειο δωμάτιο για ώρες, σε ολόκληρο κόσμο από παιχνίδια που ζωντανεύουν.
Κλαίω, μικρή μου, τώρα που σου γράφω, γιατί θα ήθελα πολύ να ήμουν εκεί και να σε θαυμάσω, να παίξω μαζί σου, να σε παρακαλέσω να μου μιλήσεις όσο θες, να σε αγκαλιάσω όσο θες. Θα σου έλεγα ότι σ’ αγαπώ και ότι είμαι πολύ περήφανη για σένα. Θα σου έλεγα ότι είναι πολύ σημαντικό για μένα να ξέρω τι σου αρέσει, πώς περνάς στο σχολείο σου, ποια μαθήματα σου αρέσουν.
Θα σε έπαιρνα κάθε μέρα από το σχολείο και θα διαβάζαμε παρέα τα μαθήματά σου· θα σε περίμενα με ανυπομονησία να σχολάσεις, να μου πεις όλα όσα είδες, για τους φίλους σου, για σένα.
Δεν έχεις κάνει κάτι για να σου αξίζει η σύγκριση, η αμφισβήτηση, η προσβολή, η έλλειψη στοργής.
