Το βίωμα του πόνου πολλές φορές ταυτίζεται με την ίδια τη ζωή αφού λίγο ή πολύ όλοι έχουμε βιώσει περιόδους στη ζωή μας που χρωματίστηκαν με τα χρώματα του σωματικού ή του συναισθηματικού πόνου.

Η πραγματικότητα του χρόνιου πόνου όμως είναι κάτι πολύ διαφορετικό. Ο χρόνιος πόνος με βάση τα διαγνωστικά ευρωπαϊκά κριτήρια παραμένει στο σώμα για τουλάχιστον 6 μήνες και συνδεέται με παθήσεις οργανικής φύσεως που προκαλούν φθορά στο νευρικό σύστημα ή σε διάφορους ιστούς μέσα στο σώμα (όπως για παράδειγμα η δισκοπάθεια, η οστεοαρθρίτιδα, η ρευματοειδής αρθρίτιδα κ.ο.κ). Όμως μπορεί να υπάρξει χρόνιος πόνος και χωρίς την ύπαρξη κάποιας ευδιάκριτης σωματικής βλάβης όπως συμβαίνει στην περίπτωση της ινομυαλγίας.

Ανεξαιρέτως της αιτίας του σωματικού πόνου, αν προκαλείται από κάποια πάθηση ή είναι ψυχοσωματικής φύσεως, η καθημερινότητα μας μπορεί να μετατραπεί σε μια ατελείωτη ανηφόρα και ακόμη και τα πιο απλά πράγματα να μοιάζουν ακατόρθωτα.

Με την εμφάνιση του πόνου στη ζωή μας ακόμα και η διαδικασία απόκτησης μιας ξεκάθαρης διάγνωσης μπορεί να γίνει αφόρητη με αυξημένες επισκέψεις σε κλινικές, με φαρμακευτικές αγωγές που μπορεί να αποτυγχάνουν και με φόβο αλλά και αβεβαιότητα για το μέλλον. Σιγά σιγά η σωματική μας δραστηριότητα μειώνεται, χάνουμε τον ύπνο μας, χαλάμε τη διατροφή μας και νιώθουμε διαρκώς ταλαιπωριμένοι. Για πολλούς ανθρώπους το βιώμα του χρόνιου πόνου σημαίνει επίσης αλλαγή στον ρόλο μας στην οικογένεια, ίσως απώλεια της δουλειάς μας καθώς και κοινωνική απομόνωση. Η αυτοπεποίθηση μας μειώνεται ολοένα και περισσότερο και βιώνουμε παράλληλα μεγάλες περιόδους κατάθλιψης και απελπισίας νιώθοντας εγκλωβισμένοι μέσα στο ίδιο μας το σώμα.

Υπάρχουν όμως καλά νέα! Αυτή η κατηφορική σπείρα του χρόνιου πόνου μπορεί να αντιστραφεί!

Όταν ο πόνος έχει αφαιρέσει (φαινομενικά) τη δύναμη από τα χέρια μας δεν έχουμε παρά να την διεκδικήσουμε πίσω! Αρχικά αξίζει να αναγνωρίσουμε στον εαυτό μας τη δύναμη που ήδη χρειάστηκε για να φτάσει ως εδώ, γνωρίζοντας ότι ο πόνος είναι κάτι αληθινό και όχι κάτι που φτιάξαμε στο μυαλό μας ασχέτως αν κάποιες φορές το περιβάλλον μας αδυνατεί να κατανοήσει αυτό που δεν είναι ορατό.

Η γνώση είναι δύναμη! Οπλίζοντας τον εαυτό μας με γνώση σχετικά με το τι μας συμβαίνει μας δίνεται η δυνατότητα για καλύτερη αντιμετώπιση του προβλήματος. Ο γιατρός μας, διάφορα βιβλία καθώς και το διαδίκτυο είναι πηγές που μπορούμε να αξιοποιήσουμε για να κατανοήσουμε τους μηχανισμούς του πόνου και να τους διαχειριστούμε σωστά.

Η σωματική άσκηση παίζει επίσης τεράστιο ρόλο. Χωρίς να πιέζουμε τους εαυτούς μας μπορούμε να ξεκινήσουμε με αργούς και σταθερούς ρυθμούς να βελτιώνουμε τη σωματική μας κατάσταση είτε με μερικά λεπτά περπάτημα τη μέρα ή μέσω μιας πιο εξειδικευμένης φυσιοθεραπείας στοχευμένης στις προσωπικές μας ανάγκες και δυνατότητες. Έχοντας πάντα υπόψη να ακούμε τη σοφία του σώματος μας σχετικά με το τι μπορεί να κάνει και μέχρι πιο σημείο να πιέσει.

Καθημερινότητα και χρόνιος πόνος - Anthia.netΗ φαρμακευτική αγωγή είναι ένας πολύ σημαντικός σύμμαχος στον αγώνα μας αλλά πολλές φορές δεν αξιοποιείτε σωστά. Ο γιατρός μας μπορεί να μας καθοδηγήσει σχετικά με το ποιά παυσίπονα είναι κατάλληλα για εμάς (παρακεταμόλη, κωδεΐνη ιβουπροφαίνη κτλ), πόσο συχνά πρέπει να χορηγούνται και σε ποιά δοσολογία έτσι ώστε να προλαβαίνουμε την οποιαδήποτε ανάφλεξη του πόνου προτού μας καθηλώσει.

Τα πάντα είναι στο μυαλό! Αυτό δεν σημαίνει βέβαια ότι ο πόνος είναι στη φαντασία μας! Ο πόνος σε χημικό επίπεδο είναι μια εγκεφαλική διεργασία, όπως και οι σκέψεις, τα συναισθήματα και η διάθεση. Έτσι η ψυχολογία μας αποτελεί τον σημαντικότερο και μεγαλύτερο παράγοντα στη σωστή διαχείρηση του χρόνιου πόνου.

Ξεκινάμε από το να οργανώσουμε τη μέρα μας σωστά, να επικεντρωθούμε σε σημαντικές δραστηριότητες χωρίς πιέσεις. Δημιουργούμε χρόνο για διασκέδαση και χαρά, ασχολίες που μας γεμίζουν και μας προσφέρουν μια αίσθηση ελαφρότητας αλλά και επίτευξης. Αξιοποιούμε παράλληλα τεχνικές χαλάρωσης, επίγνωσης και διαλογισμού όπως το mindfulness. Αυτό είναι ένα χρήσιμο εργαλείο που μας βοηθά να γίνουμε παρατηρητές των όσων μας συμβαίνουν, διατηρώντας μια υγιή απόσταση από τα γεγονότα. Βοηθάμε έτσι το μυαλό και το σώμα να χαλαρώσουν με καλοσύνη και αποδοχή προς τους εαυτούς μας.

Η σωστή διαχείριση πόνου δεν είναι κάτι που εξαφανίζει τον πόνο. Δεν κάνει τον πόνο λιγότερο αλλά μειώνει την ένταση των δικών μας βιωμάτων. Μας διδάσκει να βάζουμε στο επίκεντρο της ζωής μας τον εαυτό μας και όχι τον πόνο. Σαν ένα τραγούδι στο ραδιόφωνο που μπορεί να μην θέλουμε να ακούμε, εκπαιδεύουμε το μυαλό μας έτσι ώστε ενώ αυτό θα συνεχίζει να ηχεί να επικεντρωνόμαστε με επιτυχία σε αυτά που έχουν σημασία μέχρι που μερικές φορές να ξεχνάμε ότι το ραδιόφωνο είναι ανοικτό!

Αλλάζοντας σιγά σιγά τον τρόπο σκέψης μας ο πόνος μπορεί να πάψει να είναι εχθρός μας και να γίνει ένας σιωπηλός συνοδοιπόρος που υπακούει στις επιθυμίες της δικής μας πυξίδας.

Comments

comments